//Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΜΑΡΟΚΟΥ

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΜΑΡΟΚΟΥ

Αρχαιότητα και ρωμαϊκοί χρόνοι
Η περιοχή όπου βρίσκεται η σύγχρονη χώρα του Μαρόκου κατοικείται από τη Νεολιθική περίοδο (8000 π.Χ.), ενώ στην περιοχή την ίδια εποχή με την ανάπτυξη της γεωργίας εμφανίστηκαν και οι Βέρβεροι. Κατά την κλασική περίοδο, η περιοχή του Μαρόκου ήταν γνωστή ως Μαυριτανία, αν και δεν θα πρέπει να συγχέεται με την ομώνυμη σημερινή χώρα.

Το Μαρόκο και η Βόρεια Αφρική εντάχθηκαν στην ευρύτερη περιοχή της Μεσογείου κατά το τέλος της Κλασικής περιόδου μέσω των εμπορικών αποικιών των Φοινίκων, ενώ αργότερα κατά τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία αποτέλεσαν την επαρχία Mauretania Tingitana. Τον 5ο αιώνα, με την πτώση των Ρωμαίων, η περιοχή έπεσε στα χέρια των Βανδάλων, των Βησιγότθων κι αμέσως μετά υπό την κυριαρχία του Βυζαντίου. Ωστόσο, οι ψηλοί ορεινοί όγκοι της χώρας παρέμεναν δυσπρόσιτοι και απροσπέλαστοι κι έτσι παρέμειναν στα χέρια των Βέρβερων ντόπιων κατοίκων.

Ισλάμ
Κατά τον 7ο αιώνα, το Ισλάμ επεκτεινόταν με ραγδαίους ρυθμούς και το 683 έφτασε στο Μαρόκο δύναμη υπό τον Ούκμπα ιμπν Νάφι, στρατηγό των Ουμαγιάδων της Δαμασκού. Οι ντόπιοι Βέρβεροι επηρεάστηκαν από τους Άραβες, που έφεραν τη θρησκεία, τα ήθη και τον πολιτισμό τους. Η διαδικασία αφομοίωσης κράτησε περίπου για έναν αιώνα. Υπό τον Ιντρίς ιμπν Αμπνταλάχ, που ίδρυσε την ομώνυμη δυναστεία, η χώρα αποκόπηκε από τον έλεγχο των Αββασιδών χαλιφών της Βαγδάτης και των Ουμαγιάδων της Αλ-Ανταλούς. Οι Ιδρισίδες έκαναν πρωτεύουσα την πόλη Φες και το Μαρόκο έγινε κέντρο γνώσης και μεγάλης διοικητικής εξουσίας.

Μετά τους Ιντρισίδες, οι Άραβες έχασαν την πολιτική τους επιρροή: βερβερικές δυναστείες που είχαν εξισλαμιστεί δημιούργησαν κυβέρνηση και πήραν την εξουσία της χώρας. Μετά τον 11ο αιώνα, υπό τις δυναστείες των Αλμοραβίδων, των Αλμοχάδων, των Μαρινίδων και των Σαάντι το Μαρόκο επέκτεινε την κυριαρχία του σε όλη σχεδόν τη Βορειοδυτική Αφρική, καθώς και σε μεγάλα τμήματα της Ιβηρικής Χερσονήσου (Αλ-Ανταλούς).

Δυναστεία των Αλαουιτών (1666-1912)
Μετά τη δυναστεία των Σαάντι, ανέκαμψαν οι Άραβες με τους Αλαουίτες. Το Μαρόκο δεχόταν επιθετικές ενέργειες από την Ισπανία και την Οθωμανική Αυτοκρατορία που κινούνταν προς τα δυτικά, αλλά οι Αλαουίτες σταθεροποίησαν τη θέση τους και διατήρησαν τον πλούτο του βασιλείου, παρότι ήταν μικρότερο από προηγούμενες περιόδους. Το 1684, στο Μαρόκο προσαρτήθηκε η Ταγγέρη.
Το 1777, το Μαρόκο ήταν το πρώτο έθνος που αναγνώρισε ως ανεξάρτητο κράτος τις Ηνωμένες Πολιτείες. Στο ξεκίνημα της Αμερικανικής Επανάστασης, αμερικανικά εμπορικά πλοία δέχτηκαν επίθεση στον Ατλαντικό από πειρατές της Μπαρμπαριάς. Οι Αμερικανοί προσπάθησαν χωρίς αποτέλεσμα να αποσπάσουν προστασία από τις ευρωπαϊκές δυνάμεις. Στις 20 Δεκεμβρίου 1777, ο Σουλτάνος του Μαρόκου Μωάμεθ Γ’ διακήρυξε ότι τα αμερικανικά εμπορικά πλοία ήταν υπό την προστασία του σουλτανάτου και μπορούσαν να πλέουν ελεύθερα.
Η Συνθήκη Φιλίας μεταξύ Αμερικής και Μαρόκου αποτελεί την παλαιότερη διατηρούμενη συνθήκη φιλίας των ΗΠΑ, καθώς ισχύει από το 1786, όταν υπογράφτηκε από τον Τζον Άνταμς και τον Τόμας Τζέφερσον. Η αμερικανική πρεσβεία στην Ταγγέρη είναι η πρώτη ιδιοκτησία της αμερικανικής κυβέρνησης στο εξωτερικό.

Ευρωπαϊκή επιρροή
Μετά την περίοδο των Ναπολεόντιων Πολέμων, η περιοχή του Μαγκρέμπ θεωρούνταν τεκμηριωμένα περισσότερο πλούσια από την υπόλοιπη άγνωστη Αφρική και αποτελούσε σημείο στρατηγικής σημασίας για τις ευρωπαϊκές δυνάμεις. Η Γαλλία είχε αρχίσει να δείχνει ενδιαφέρον ήδη από το 1830. Το 1904, το γεγονός ότι η Μεγάλη Βρετανία αναγνώρισε τη γαλλική σφαίρα επιρροής στο Μαρόκο προκάλεσε την αντίδραση της Γερμανίας.
Η Συνθήκη της Φεζ, που υπογράφηκε στις 30 Μαρτίου 1912, αναγνώρισε το Μαρόκο ως προτεκτοράτο της Γαλλίας. Με την ίδια συνθήκη, η Ισπανία έγινε η προστάτιδα χώρα στη βόρεια και νότια ζώνη της Σαχάρας. Πολλοί μαροκινοί στρατιώτες υπηρέτησαν στο γαλλικό στρατό και στους Δύο Παγκόσμιους Πολέμους, αλλά και στον ισπανικό στρατό στον Εμφύλιο Πόλεμο.

Σύγχρονο Μαρόκο
Στις 18 Νοεμβρίου 2006, το Μαρόκο γιόρτασε την πεντηκοστή επέτειο της ανεξαρτησίας του. Στις 2 Μαρτίου 1956, το Μαρόκο ανέκτησε την πολιτική του ανεξαρτησία από τη Γαλλία και την ίδια χρονιά και το 1958 ανέκτησε τις περιοχές υπό ισπανική κυριαρχία. Με το Πρωτόκολλο της Ταγγέρης, ενσωματώθηκε ξανά στη χώρα (29 Οκτωβρίου 1956) η Ταγγέρη, που μέχρι τότε ήταν “Διεθνής ζώνη” και είχε αποκτήσει πολυπολιτισμικό χαρακτήρα. Κατά τη δεκαετία του ’70, το Μαρόκο προσάρτησε τη Δυτική Σαχάρα, αλλά άλυτο παραμένει ακόμα το πρόβλημα για το τελικό “στάτους” των εδαφών.