//Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΡΟΔΟΥ

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΡΟΔΟΥ

Σύμφωνα με τη μυθολογία, η Ρόδος είναι το δώρο του Δία στο θεό Ήλιο. Πιο συγκεκριμένα, όταν ο Δίας μοίραζε τη γη στους Ολύμπιους Θεούς, o Ήλιος, επειδή έλειπε τη στιγμή εκείνη, έμεινε χωρίς γη. Τότε ο Δίας, για να επανορθώσει την αδικία, του υποσχέθηκε ότι θα του χαρίσει τη γη που θα αναδυόταν από τη θάλασσα. Όταν αναδύθηκε ένα όμορφο, καταπράσινο νησί, η Ρόδος, ο Ήλιος μαγεύτηκε από την ομορφιά του και το έλουσε με τις ακτίνες του. Από τότε η Ρόδος είναι το νησί του Ήλιου, γι’ αυτό είναι τόσο όμορφο και φωτεινό.

Οι ανασκαφές και οι αρχαιολογικές έρευνες αποδεικνύουν ότι η Ρόδος κατοικήθηκε από τη Νεολιθική Εποχή. Πρώτοι κάτοικοι αναφέρονται οι Κάρες, οι Φοίνικες και οι Μινωίτες Κρήτες. Στη συνέχεια υποκύπτει στους Μυκηναίους Αχαιούς, που συντελούν στην ανάπτυξη και ευημερία της.

Γύρω στα 1.100 π.χ. εγκαθίστανται στο νησί οι Δωριείς και δημιουργούν τρεις μεγάλες πόλεις: τη Λίνδο, την Κάμιρο και την Ιαλυσό.

Τον 7ο αιώνα π.χ οι τρεις αυτές πόλεις – κράτη συμμαχούν με την Αλικαρνασσό, την Κω και την Κνίδο και δημιουργούν τη Δωρική Εξάπολη. Η Δωρική Εξάπολη εξελίσσεται σε μια από τις σημαντικότερες δυνάμεις της εποχής εκείνης και ιδρύει πολλές αποικίες στη Μεσόγειο.

Τον 6ο αιώνα π.χ. στη Λίνδο ήταν τύραννος ο Κλεόβουλος, ένας από τους επτά σοφούς της αρχαίας Ελλάδας. Σ’ αυτόν αποδίδεται και το ρητό μέτρον άριστον”.
Η Ρόδος, όπως και άλλες πόλεις της Ελλάδας, προσχώρησε τον 5ο αιώνα π.χ. στην Αθηναϊκή συμμαχία, αλλά στα τέλη του ίδιου αιώνα αποχώρησε. Αιτία ήταν οι βαρύτατοι φόροι που επέβαλλαν οι Αθηναίοι στους συμμάχους τους.

Το 408 π.χ. ιδρύθηκε η πόλη της Ρόδου από το στρατηγό Δωριέα, ολυμπιονίκη και πολιτικό, γιο του διάσημου ρόδιου Ολυμπιονίκη Διαγόρα. Ο Ιππόδαμος από τη Μίλητο ήταν ο αρχιτέκτονας που σχεδίασε την πόλη.

Στα ελληνιστικά χρόνια η Ρόδος πέρασε στην επιρροή των Μακεδόνων και στη συνέχεια των Πτολεμαίων της Αιγύπτου. Το 305 π.χ. ο στρατηγός Αντίγονος ΙΑ ο Μακεδών ζήτησε από τους Ροδίους να εκστρατεύσουν μαζί του εναντίον του Πτολεμαίου της Αιγύπτου. Όταν οι Ρόδιοι αρνήθηκαν, έστειλε εναντίον τους το γιο του, Δημήτριο τον Πολιορκητή. Ένα χρόνο πολιορκούσε το νησί με πολύ στρατό και φοβερές πολιορκητικές μηχανές, δεν κατάφερε όμως να κάμψει την αντίσταση των κατοίκων του νησιού. Ο Δημήτριος ο Πολιορκητής έφυγε άπρακτος. Οι Ρόδιοι θεώρησαν ότι ο Θεός Ήλιος, που ήταν και ο προστάτης του νησιού, συνέβαλε αποφασιστικά στη νίκη τους. Αποφάσισαν να τον τιμήσουν με ένα άγαλμα που όμοιό του δε θα υπήρχε. Ο Ρόδιος γλύπτης Χάρης, μαθητής του περίφημου γλύπτη Λυσίππου, κατασκεύασε τον Κολοσσό της Ρόδου, ένα μπρούτζινο άγαλμα ύψους 32 μέτρων ή και περισσότερο. Το άγαλμα στήθηκε στο λιμάνι της αρχαίας Ρόδου, πιθανόν στην είσοδό του.

Στα ρωμαϊκά χρόνια η Ρόδος ήταν σύμμαχος των Ρωμαίων αλλά οι εμφύλιες έριδες και οι διαμάχες των ρωμαίων στρατηγών είχαν αρνητική επίδραση και σ’ αυτήν.
Όταν άρχισε να διαδίδεται ο χριστιανισμός, έφτασε στη Ρόδο ο απόστολος Παύλος, ο οποίος και τον διέδωσε στο νησί.

Από το 395 μ.χ. η Ρόδος ανήκει στη Βυζαντινή αυτοκρατορία.

Το 653μ.χ. οι Άραβες κατακτούν το νησί, ενώ το 1046μ.χ. οι Γενοβέζοι. Ο Αλέξιος Κομνηνός είναι ο αυτοκράτορας που την επαναφέρει στη βυζαντινή αυτοκρατορία.

Το 1204 μ.χ., όταν οι σταυροφόροι κατέλαβαν την Κωνσταντινούπολη, η Ρόδος, όπως και άλλα ελληνικά νησιά, παραχωρήθηκαν στους Ενετούς.

Το 1306 μ.χ.η Ρόδος, η Κως και η Λέρος πωλούνται στους Ιππότες του τάγματος του Αγίου Ιωάννη. Οι ιππότες την καθιστούν κέντρο οικονομικό και πολιτιστικό της Ανατολικής Μεσογείου.

Το 1522 μ.χ. ο Σουλεϊμάν ο μεγαλοπρεπής πολιορκεί για έξι μήνες το νησί και καταφέρνει τελικά να το κυριεύσει. Οι Τούρκοι γίνονται κυρίαρχοι του νησιού.

Το 1912 μ.χ. περνάει στα χέρια των Ιταλών. Οι Ιταλοί έκαναν πολλά έργα στο νησί: το υδραγωγείο, ηλεκτροδότηση του νησιού, το λιμάνι, το ενυδρείο αλλά και αναστηλώσεις στην παλιά πόλη.

Το Μάρτιο του 1948 η Ρόδος και όλα τα Δωδεκάνησα ενσωματώθηκαν οριστικά στην Ελλάδα.