//ΒΕΡΟΛΙΝΟ ΜΙΑ ΠΟΛΗ ΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΗ

ΒΕΡΟΛΙΝΟ ΜΙΑ ΠΟΛΗ ΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΗ

Φτάνοντας πρωί στο Βερολίνο και καθώς απομακρύνεσαι με το αυτοκίνητο από το αεροδρόμιο, ανακαλύπτεις μια πόλη που ξυπνά με αργούς νωχελικούς ρυθμούς κάτω από ένα λαμπρό ήλιο – ευτυχώς δεν έβρεχε εκείνη τη μέρα που προσπαθεί να εξουδετερώσει την ψύχρα των 16ο C. Τα πρώτα αυτοκίνητα κινούνται αργά στις φαρδιές λεωφόρους, οι ποδηλάτες έχουν πάρει ήδη τις θέσεις τους στις ειδικά διαμορφωμένες  λωρίδες των δρόμων, ενώ οι λάτρεις της πεζοπορίας επιδίδονται στο αγαπημένο τους σπορ στα φαρδιά πεζοδρόμια και στα πάρκα.

Το Βερολίνο στο 1/3 της έκτασής του καλύπτεται από πράσινο. Αν και βρίσκεσαι στην καρδιά της πόλης, στο σημείο που συναντούνται οι δυο πάλαι ποτέ χωριστοί τομείς, έχεις την αίσθηση της δροσιάς, της φρεσκάδας, του καθαρού αέρα, αφού ο κεντρικός δρόμος, μια φαρδιά λεωφόρος, η 17η  Ιουνίου, εκτείνεται και από τις δυο πλευρές πλάι σε ένα καταπράσινο τεράστιο πάρκο. Η μυρωδιά του πράσινου και η δροσιά που αναδίδεται επιδρούν θετικά πάνω σου μεταδίδοντας οξυγόνο, ζωή, αισιοδοξία.

Βρισκόμαστε στη συνοικία ΜΙΤΕ, την περιοχή του Βερολίνου που συγκεντρώνει το περισσότερο τουριστικό ενδιαφέρον.

Ακολουθώντας την 17 Ιουνίου  βρίσκεσαι μπροστά στην πύλη του Βρανδεμβούργου, εμβληματικό κτίριο που άλλοτε χώριζε τις δυο Γερμανίες, αλλά τώρα έγινε σύμβολο επανένωσης. Εντυπωσιακοί δωρικοί κίονες, αρχαιοελληνική γλυπτική . Το άγαλμα επιστέφει ένα τέθριππο με οδηγό φτερωτή Νίκη.

Από την πίσω πλευρά της Πύλης αρχίζει μια πλατιά επίσης λεωφόρος, που έχει την ονομασία «Κάτω από τις φιλύρες» (Unter den Linden). Με έναν περίπατο στην κομψή αυτή λεωφόρο έχεις τη δυναότητα να απολαύσεις τα σημαντικότερα σωζόμενα μνημεία της πάλαι ποτέ πρωσσικής πρωτεύουσας.

Μετά τη γέφυρα των ανακτόρων με τα οκτώ συμπλέγματα μαρμάρινων αγαλμάτων που παρουσιάζουν την πορεία και την εκπαίδευση ενός αρχαίου έλληνα πολεμιστή, θαυμάζει κανείς το κτίριο που στεγάζει το Μουσείο Γερμανικής Ιστορίας (Θαυμάσια παρουσίαση της πορείας του Γερμανικόυ έθνους, αλλά …προσοχή, απαιτείται ξεκούραση και απόλυτη πνευματική διαύγεια, για να αντιμετωπίσει κανείς την πληθώρα βασιλιάδων και άγνωστων ιστορικών στοιχείων, αφού είναι γνωστό ότι η ιστορία του Ευρωπαίκού χώρου σε όλες τις περιόδους της είναι δυσνόητη και εν πολλοίς τελείως άγνωστη στους Έλληνες όλων των ηλικιών. Παρά τις δυσκολίες, όμως αξίζει μια επίσκεψη, πιστέψτε με)

Λίγο πιο κάτω η αναπαλαιωμένη Neue Wache, γερμανικό μνημείο για τα θύματα του φασισμού κατά το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο.Συγκλονιστικό το γλυπτό που δεσπόζει στο χώρο και αναπαριστά μια μάνα που κρατά αγκαλιά το νεκρό γιο της. Η οδύνη και ο σπαραγμός της μητέρας, αν και δε διακρίνονται στο πρόσωπό της, καθώς σκύβει πάνω στο παιδί της, αισθητοποιούνται όμως έντονα μέσα από τη στάση του σώματός της και εν γένει από την όλη παρουσία της.
Επιβλητικό επίσης το Humbolt University , αρχικά ανάκτορο του Πρίγκηπα Ερρίκου , αδελφού του ισχυρού βασιλιά της Πρωσίας Φρειδερίκου του Β , μετατράπηκε σε Πανεπιστήμιο το 1810.

Απέναντι από το Πανεπιστήμιο βρίσκεται η Bebelplatz, εκεί όπου πραγματοποιήθηκε το πρώτο κάψιμο βιβλίων από τους Ναζί το 1933, μια πράξη που καταδεικνύει τη μισαλλοδοξία, το φανατισμό και το σκοταδισμό των ολοκληρωτικών καθεστώτων. Τα θύματα ήταν βιβλία πολλών γνωστών συγγραφέων, όπως του Μπέρτολτ Μπρεχτ, Χάινριχ Μαν και Άλφρεντ Ντέμπλιν. Οι ιδέες φοβίζουν τους δικτάτορες περισσότερο από τα όπλα, γιατί τα βιβλία και οι ιδέες που προωθούν, μπορούν να αφυπνίσουν λαούς ναρκωμένους , όπως οι γερμανοί από τα κηρύγματα και την προπαγάνδα του Εθνικοσοσιαλισμού.

Γοητευτικό το κόκκινο Δημαρχείο της πόλης  και λίγο πιο κάτω η γνωστή Αlexanderplatz. Ξεχωρίζει το κτίριο της κρατικής τηλεόρασης και είναι χαρακτηριστικό το πολύβουο πλήθος της – άνθρωποι διαφόρων ηλικιών και εθνικότητας  που απολαμβάνουν  τον ήλιο  αλλά και την κλασσική μουσική που ακούγεται από αυτοσχέδιες μπάντες νέων.

Η περιήγηση στο ΜITE ολοκληρώνεται με την επίσκεψη στο νησί των Μουσείων, στο χώρο όπου φιλοξενούνται τα πιο γνωστά μουσεία του Βερολίνου.

Φυσικά το πρώτο μουσείο που πρέπει να επισκεφθεί κανείς είναι το μουσείο της Περγάμου. Μπαίνοντας μένεις κατάπληκτος αντικρίζοντας το μεγαλοπρεπή βωμό του Διός. Καθώς ανεβαίνεις την πλατά σκάλα του βωμού νιώθεις ότι ενώνεσαι με το παρελθόν, γίνεσαι ένα μαζί του, προσκυνητής που είναι έτοιμος να προσφέρει θυσία στον παντοδύναμο Θεό. Η ομορφιά και η επιβλητκότητά του βωμού αντανακλούν τη δύναμη και το μεγαλείο της αρχαίας Περγάμου. Τους τοίχους της αίθουσας διακοσμούν κομμάτια από το αέτωμα που αναπαριστούν τη Γιγαντομαχία. Ζωντανοί λες και είναι οι θεοί στη μάχη τους εναντίον των Γιγάντων που τόλμησαν να αμφισβητήσουν τη δύναμη και την υπεροχή των θεών του Ολύμπου.

Αλλά και τα άλλα εκθέμετα του μουσείου δεν υστερούν σε σημασία. Η Πύλη της Μιλήτου καθώς και η Πύλη της Βαβυλώνας μαρτυρούν τη δύναμη και τον πλούτο αυτών των δυο πόλεων. Δίπλα στο μουσείο της Περγάμου ένα άλλο μουσείο φιλοξενεί εκθέματα της κλασικής αρχαιότητας.Αξίζει μια επίσκεψη, για να θαυμάσει κανείς υπέροχα ερυθρόμορφα και μελανόμορφα αγγεία, αγάλματα, επιτύμβιες στύλες αλλά και την τέχνη των Ασυρίων και Περσών.

Φυσικά μην παραλείψετε να επισκεφτείτε τα υπολείμματα του Τείχους, που χώριζε τόσα χρόνια ζωές, φιλίες, οικογένειες, έναν ολόκληρο λαό. Μένει εκεί, σύμβολο του διχασμού, του μίσους και της τρομοκρατίας, θυμίζει όμως παράλληλα ότι τα τείχη πέφτουν, οι λαοί ενώνονται, η τρομοκρατία δεν μπορεί να διατηρηθεί για πολύ καιρό, ο λαός την πολεμά.Τώρα έχουν γίνει χώρος για την καλλιτεχνική έκφραση των νέων και φυσικά μνημείο που προσελκύει πολλούς επισκέπτες της πόλης.

Το Βερολίνο είναι μια πόλη πολιτισμική, ανοικτή στο καινούργιο, το διαφορετικό. Συνυπάρχουν φυλές από όλο τον κόσμο, δεμένες σ’ ένα αρμονικό σύνολο. Την υπέροχη πολυχρωμία και πολυφωνία τονίζουν ακόμα περισσότερο αυτοσχέδιες μπάντες νέων με μουσική κλασική, τζαζ…., που προσθέτουν το δικό τους στίγμα σ΄αυτό το πολύχρωμο σύνολο. Το Βερολίνο θεωρείται κέντρο γραμμάτων και τεχνών. Διαθέτει Όπερα, θέατρα κινηματογράφους αλλά συγχρόνως και καφέ, εστιατόρια, κλαμπ, καμπαρέ, νυχτερινά κέντρα. Μπορεί να ικανοποιήσει κάθε επιθυμία και γούστο.

Τελείως κατεστραμμένο μετά το Β’ παγκόσμιο πόλεμο το Βερολίνο στέκει και πάλι ορθό, πολύβουο, χαρούμενο σε πείσμα των καιρών και των αντιξοοτήτων που πέρασε. Και ενώ φαινόταν δύσκολο οι δυο πλευρές του διχοτομημένου Βερολίνου να βρουν μια κοινή πορεία ανάπτυξής, λόγω των οικονομικών διαφορών και του διαφορετικού μοντέλου ανάπτυξης που ακολούθησαν,  οι πληγές που δημιούργησε η διχοτόμηση επουλώθηκαν και 20 χρόνια μετά την πτώση του τείχους το ενιαίο πια Βερολίνο συνεχίζει την ιστορική του πορεία αντιμέτωπο με τις προκλήσεις της σύγχρονης εποχής.

kalamad