//ΓΑΛΑΞΙΔΙ. Η ΝΑΥΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΕΙΑ

ΓΑΛΑΞΙΔΙ. Η ΝΑΥΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΕΙΑ

Μπαίνοντας στο Γαλαξίδι  και ακολουθώντας το δρόμο που οδηγεί στην παραλία,  παίρνεις μια γεύση από αυτό που πρόκειται να δεις  σ’ όλη την έκταση της πόλης: Δρόμοι στενοί, λιθόστρωτοι, σπίτια διώροφα με μπαλκονάκια, και χρώμα, πολύ χρώμα παντού τριγύρω, στα μπαλκόνια, στους τοίχους των σπιτιών και των καταστημάτων, στα παραθυρόφυλλα και στις πόρτες. Το σκούρο μπλε ή καφέ εναλλάσσεται με το πράσινο σ’ όλες τις αποχρώσεις του, με το απαλό ή έντονο κίτρινο, με το βυσσινί.  Καθώς κατεβαίνετε αυτό το δρόμο, μην παραλείψετε να περάσετε από τα δυο καταστήματα  όπου «Πωλούνται παραδοσιακά γλυκά Γαλαξιδίου».  Οι ρυζόπιτες, τα μεθυσμένα, ένα είδος μελομακάρονου, αλλά πιο ελαφρύ, αφού ζυμώνεται με τσίπουρο, τα σιροπιαστά  γλυκά που μοσχοβολούν κανέλλα, γαρύφαλλο και καρύδι  και , φυσικά, το μέλι, τα γλυκά του κουταλιού και άλλα που θα ανακαλύψετε μόνοι σας. Δεν ξέρω αν συνεχίζουν να παραμένουν αγνά όπως παλιά όλα ετούτα τα γλυκά, καλό όμως είναι να έχετε μια προσωπική άποψη.

Στο τέλος αυτού του δρόμου βρίσκεται η πλατεία Μάμα και το γραφικό, φυσικό λιμανάκι της πόλης. Στη μια πλευρά του λιμανιού βρίσκονται στη σειρά οι ταβέρνες  και οι καφετέριες της πόλης,  που εναλλάσσονται με παλιά αρχοντικά σπίτια, με νεοκλασικά στοιχεία και κεραμοσκεπές, ξενοδοχεία κάποια από αυτά σήμερα ή κάποια άλλα κατοικίες ακόμα των παλιότερων και των παιδιών τους, που αγωνίζονται να τα προστατεύσουν από το χρόνο και την υγρασία της θάλασσας.  Η άλλη πλευρά του λιμανιού, καταπράσινη, προκαλεί για ένα ρομαντικό περίπατο δίπλα στη θάλασσα, κάτω από τον ίσκιο των δέντρων, ή για έναν καφέ σε κάποιες καφετέριες που υπάρχουν και σ’ εκείνη την πλευρά.  Το Καλοκαίρι, κυρίως, το λιμάνι γεμίζει με κότερα, κάθε είδους και μεγέθους, και οι καταστηματάρχες, τις ζεστές καλοκαιριάτικες νύχτες, υπό το φως των κεριών, δεν προλαβαίνουν να σερβίρουν τους αστακούς, τις γαρίδες, το φρέσκο ψάρι και όλα τα νόστιμα θαλασσινά στους πλούσιους πελάτες. Βλέπετε, μια βόλτα και μια στάση με το κότερο στο Γαλαξίδι θεωρείται ακόμα   IN  από τους  VIPS. Τον υπόλοιπο χρόνο στο ήρεμο αραξοβόλι υπάρχουν μόνο μικρά πολύχρωμα καϊκια, που προσθέτουν το δικό τους χρώμα στο όμορφο τοπίο του λιμανιού.

Με το δρόμο αυτό του λιμανιού ενώνονται πολλοί κάθετοι δρόμοι και σοκάκια, που οδηγούν προς τα ψηλά μέρη της πόλης. Ένας από αυτούς, αρκετά ανηφορικός, μπορώ να πω, οδηγεί στο σημαντικότερο αξιοθέατο της πόλης, το Ναυτικό και Αρχαιολογικό Μουσείο. Το Μουσείο οφείλει τη δημιουργία του σε μια ιδέα που είχε ο γιατρός Ευθύμιος Βλάμης, γόνος ναυτικής οικογένειας του Γαλαξιδιού. Στις επισκέψεις που έκανε στα σπίτια, ως γιατρός, έβλεπε πορτρέτα καραβιών,  χάρτες και άλλα πολλά που σχετίζονταν με τη ζωή των ναυτικών και την ιστορία του τόπου. Σκέφτηκε λοιπόν, ότι θα ήταν καλό όλα αυτά να συγκεντρωθούν και να αποτελέσουν συλλογή. Οι κάτοικοι ανταποκρίθηκαν με προθυμία και έτσι έγινε το πρώτο βήμα για να στηθεί το πρώτο Ναυτικό Μουσείο της Ελλάδας.  Σήμερα μπορείτε να δείτε σ’ αυτό πίνακες ιστιοφόρων, εξαρτήματα καραβιών, ναυτιλιακά όργανα, ημερολόγια καταστρώματος, ναυτικούς χάρτες, ακρόπρωρα με τις ξυλόγλυπτες  γυναικείες  φιγούρες. Στον ίδιο χώρο εκτίθεται και μια αρχαιολογική συλλογή με αρκετά ευρήματα καθώς και το περίφημο «Χρονικό του Γαλαξιδίου», ένα κείμενο που έγραψε ένας μοναχός από το Μοναστήρι της Μεταμόρφωσης του Σωτήρα, σημαντικό κείμενο, γιατί δίνει πληροφορίες για τον οικισμό από το 10ο αιώνα και μετά. Πραγματικά αξίζει μια επίσκεψη στο Μουσείο, παρουσιάζει πολύ ενδιαφέρον.

Άλλωστε το Γαλαξίδι , ο παραδοσιακός αυτός οικισμός  βορειοανατολικά στον Κορινθιακό, έχει δέσει τη ζωή του και τη μοίρα του με τη θάλασσα. Κυρίως από το 19ο αιώνα οι ντόπιοι με τα ιστιοφόρα τους, που κατασκευάζονταν στα ναυπηγεία και τους ταρσανάδες της περιοχής, έπλεαν στις θάλασσες και τους ωκεανούς, κάνοντας εμπόριο και φέρνοντας πλούτη στο νησί. Μάρτυρες της αλλοτινής δύναμης αποτελούν και τα επιβλητικά καπετανόσπιτα που στέκουν στο πέρασμα των χρόνων περήφανα, καλοδιατηρημένα, αλλά και άλλα που χτίστηκαν αργότερα, νεοκλασικά, με τα κομψά ακροκέραμά τους, όλα διατηρώντας το χρώμα και τα παραδοσιακά τους στοιχεία. Καθώς τα παρατηρείς και τα θαυμάζεις ακόμα και σήμερα, δεν μπορείς να μην αναλογιστείς τις μέρες της δόξας τους, όταν επέστρεφαν οι ναυτικοί  φέρνοντας από την Ευρώπη σερβίτσια, υφάσματα και ότι άλλο περίτεχνο και όμορφο έβρισκαν στα ταξίδια τους και οι νοικοκυρές, που τους περίμεναν υπομονετικά, άνοιγαν το σπίτι τους, έστρωναν τα καλύτερα τραπεζομάντηλα, έβγαζαν τα πορσελάνινα σερβίτσια τους, και περιποιούνταν όλους εκείνους που έρχονταν να χαρούν μαζί τους για την επιστροφή, έστω και για λίγο χρόνο, του καπετάνιου του σπιτιού και της καρδιάς τους.

Ο εικοστός αιώνας και η κίνηση των πλοίων με ατμό οδήγησαν σε παρακμή το Γαλαξίδι, μια παρακμή που κράτησε για αρκετές δεκαετίες.  Όμως η φυσική ομορφιά του, το παραδοσιακό χρώμα του, η γαλήνη και ηρεμία που αποπνέει, το κατέστησαν γρήγορα πόλο έλξης για ρομαντικά διήμερα και σαββατοκύριακα, έτσι άρχισε και πάλι  η ανάπτυξή του.

Κοντά στο Ναυτικό Μουσείο, ανεβαίνοντας τον ίδιο ανηφορικό  δρόμο, συναντάς την εκκλησία του Αγίου Νικολάου. Είναι ο πολιούχος Άγιος της πόλης, και πώς θα μπορούσε  να είναι διαφορετικά; Ναυτικός Άγιος πρέπει να είναι ο πολιούχος μιας ναυτικής κατεξοχήν πόλης. Τα δυο καμπαναριά του και ο τρούλος του είναι ορατά από κάθε πλευρά της πόλης, παρηγοριά για τις γυναίκες των ναυτικών, που προσεύχονταν  στον Άγιο, για να βοηθάει τους δικούς τους.  Αξίζει να επισκεφτεί κανείς την εκκλησία, για να θαυμάσει το Τέμπλο του Ναού, αριστούργημα ξυλογλυπτικής, με σκηνές από την Παλαιά και Καινή Διαθήκη.

Λίγο πιο κάτω βρίσκεται ο Ναός της Αγίας Παρασκευής. Είναι χτισμένος πριν το 16ο αιώνα. Αξίζει να δείτε τις εικόνες και το τέμπλο του αλλά και στο δάπεδό του το  ηλιακό ημερολόγιο, έργο του καπετάνιου Ηλία Σκούρτη, ο οποίος είχε μυηθεί στην αστρονομία. Στην κύρια είσοδο, ψηλά, υπάρχει επίσης ένα ηλιακό ρολόι. Όλα αυτά παρουσιάζουν μεγάλο ενδιαφέρον, πρέπει να τα δείτε, αρκεί βέβαια  να είναι η εκκλησία ανοικτή.

Αρχίζοντας  από κει την κατάβαση, φθάνεις σε ένα ήσυχο αλλά επίσης πολύ όμορφο λιμανάκι  του Χηρόλακα. Η πλατεία του, με τους φοίνικες, και τις άγκυρες,  είναι κατάλληλη για στάση και ξεκούραση. Ξεκουραστείτε για λίγο απολαμβάνοντας από τη μια τα καπετανόσπιτα, που ορθώνονται περήφανα και από την άλλη την υπέροχη θέα που απλώνεται  μπροστά σας, το απέραντο γαλάζιο και στο βάθος ο Παρνασσός, οι Δελφοί, το Χρισσό , όλα δεμένα σε ένα αρμονικό σύνολο, που ξεκουράζει και ηρεμεί τα  μάτια και την ψυχή.

Κι αν νιώθετε κάποια μελαγχολία τη στιγμή της αναχώρησής σας απ’ αυτή την όμορφη πόλη, διώξτε την με τη σκέψη ότι πολύ γρήγορα, κάποιο σαββατοκύριακο, θα την επισκεφτείτε ξανά, για να απολαύσετε και πάλι τις φυσικές της ομορφιές, τους νόστιμους μεζέδες, την ηρεμία και γαλήνη που υπάρχει τριγύρω  αλλά και την κουβεντούλα με τους απλούς ψαράδες ή τους παλιούς καπετάνιους, που όλο και κάποια ιστορία θα έχουν να σας πουν από τα παλιά.  Είναι καλή ιδέα, δεν νομίζετε;

Kalamad