//ΤΑ ΜΝΗΜΕΙΑ ΤΗΣ ΛΙΣΑΒΟΝΑΣ

ΤΑ ΜΝΗΜΕΙΑ ΤΗΣ ΛΙΣΑΒΟΝΑΣ

Καθεδρικός Ναός.
Ο Καθεδρικός ναός της Λισαβόνας  ονομάζεται επίσημα  Santa Maria Maior , αλλά οι ντόπιοι τον ονομάζουν απλώς  Se.  Είναι η παλαιότερη εκκλησία της πόλης.
Στο χώρο όπου βρίσκεται υπήρχε παλιά ένα αραβικό Τέμενος  μέχρι  το 1150, όταν  οι χριστιανοί κατέλαβαν πάλι την πόλη και έκτισαν το Ναό. Από τότε μέχρι σήμερα έχει υποστεί πολλές  ζημιές από τους σεισμούς και έχει επανειλημμένα αναστυλωθεί, γι’ αυτό υπάρχουν στοιχεία από διαφορετικούς αρχιτεκτονικούς ρυθμούς.
Εξωτερικά ο Ναός θυμίζει μεσαιωνικό φρούριο.  Δυο πύργοι υψώνονται  και από τις δυο πλευρές του,  ενώ μια μεγάλη  χρωματιστή  ροζέτα γοτθικού τύπου  αφήνει  να μπει το φως στο εσωτερικό του ναού.
Μπαίνοντας στο Ναό μπορεί κανείς να δει την κολυμπήθρα,  όπου λέγεται ότι βαπτίσθηκε ο Άγιος  Αντώνιος, το Ρομανικό κλίτος  καθώς και το διάδρομο με τα γοτθικά παρεκκλήσια.

Η  Γέφυρα  25 Απρίλη
Με μήκος 2 χιλιομέτρων   περίπου είναι η πιο μεγάλη κρεμαστη Γέφυρα της Ευρώπης.  Συνδέει την  περιοχή Alcantara   με το  Δήμο  Almada,  στην αριστερή όχθη  του ποταμού Τάγου.
Μπορεί κανείς να τη θαυμάσει από τα ψηλά μέρη και τα παρατηρητήρια της πόλης  καθώς και από την περιοχή του Belem.
Στο επάνω  τμήμα  της γέφυρας κυκλοφορούν τα αυτοκίνητα, ενώ στο κάτω, που προστέθηκε το 1999, υπάρχουν γραμμές τρένων.
Μετά από 45 μήνες εργασιών η  γέφυρα 25 Απρίλη  εγκαινιάστηκε  και παραδόθηκε στην κυκλοφορία στις 6 Αυγούστου του 1966. Τότε ονομάστηκε Σαλαζάρ, γιατί  ο Antonio de Oliveira Salazar,  Πρωθυπουργός τότε της Πορτογαλίας,  είχε διατάξει την κατασκευή της. Μετά όμως από την επανάσταση των γαρυφάλλων  που  αποκατέστησε  τη δημοκρατία στην Πορτογαλία  στις  25 του Απρίλη  1974, απέκτησε το σημερινό της  όνομα προς τιμήν της επανάστασης.
Κατασκευάστηκε από την ίδια εταιρεία που  κατασκεύασε και τη γέφυρα   Golden Gate στο  San Francisco και,  καθώς έχει τον ίδιο χρωματισμό, συχνά συγκρίνεται με αυτήν.

Εθνικό  Πάνθεον  (Panteao  National)
Το Εθνικό Πάνθεο βρίσκεται στη συνοικία   Αλφάμα.
Αρχικά ήταν εκκλησία, η εκκλησία της Σάντα Ενγκράσια.    Άρχισε  να χτίζεται το  1682, αλλά έμεινε ημιτελής μέχρι τον 20ο αιώνα, οπότε και ολοκληρώθηκε το 1966. Για το λόγο αυτό οι Πορτογάλοι χρησιμοποιούν την έκφραση «οι εργασίες της  Αγίας Ενγκράσια», ότα αναφέρονται σε κάτι που αργεί να τελειώσει.
Πρόκειται για μια θαυμάσια μπαρόκ εκκλησία  με σταυροειδή κάτοψη και έναν  τετράγωνο πύργο σε κάθε γωνία. Το εσωτερικό της  είναι κατασκευασμένο από μάρμαρο  και στο πάτωμα μπορεί κανείς να θαυμάσει  πολύχρωμα μοτίβα.  Η οροφή  του είναι ένας  επιβλητικός  τρούλος.
Στις αρχές του 20ου αιώνα ο Ναός της Σάντα Ενγκράσια  μετατράπηκε στο Εθνικό Πάνθεον.
Εδώ   είναι θαμμένοι επιφανείς άντρες και γυναίκες  της Πορτογαλίας.  Ανάμεσα σ’ αυτούς και η τραγουδίστρια των φάντος  Αμάλια Ροντρίγκες. Εδώ επίσης υπάρχουν και τα κενοτάφια των  Λουίς  Καμόες και  Βάσκο ντε Γκάμα.

Το μνημείο των Ανακαλύψεων.
Το Μνημείο αυτό βρίσκεται στις εκβολές  του ποταμού Τάγου, στη συνοικία Μπελέμ  της  Λισαβόνας,
Χτίστηκε το 1960 από  το δικτατορικό καθεστώς του Σαλαζάρ, για να τιμήσει την 500η επέτειο  από  το  θάνατο  του Ερρίκου  του Θαλασσοπόρου, ο  οποίος ξεκίνησε τις Ανακαλύψεις  χρηματοδοτώντας τις αποστολές.   Το μνημείο βέβαια σκοπό έχει ακόμα να αποδώσει τιμές και σε όλους τους  Πορτογάλλους θαλασσοπόρους κατά την εποχή των Ανακαλύψεων.

Έχει ύψος 52 μέτρα και το σχήμα του θυμίζει μια Καραβέλα. Στην πλώρη  βρίσκεται ο Ερρίκος ο θαλασσοπόρος,  κρατώντας μια Καραβέλα.
Στις δύο πλευρές μπορεί κανείς να δει  33  πέτρινα αγάλματα  των  Πορτογάλων εξερευνητών  αλλά και των επιστημόνων , που τους συνόδευαν στα υπερπόντια ταξίδια τους.
Στη δυτική πλευρά βρίσκεται ο βασιλιάς  Εμμανουήλ Α΄, κρατώντας μια δακτυλιοειδή σφαίρα , όμοια με αυτή που χρησιμοποιούσαν οι  θαλασσαπόροι για να υπολογίζουν τη θέση των άστρων. Εκεί και ο  εθνικός ποιητής της Πορτογαλίας  Λουίς ντε Καμόες, ο οποίος έχει στα χέρια του ένα αντίτυπο του έπους  του  «Λουσιτανοί».  Δίπλα σ’ αυτούς,  μαθηματικοί, κοσμογράφοι, χαρτογράφοι, οι οποίοι με τις παρατηρήσεις τους εμπλούτισαν τις επιστήμες.
Στην ανατολική πλευρά του μνημείου  στέκονται , μαζί με τον Ερρίκο το Θαλασσοπόρο, ο  βασιλιάς της Πορτογαλίας Αλφόνσος  Ε΄,  ο θαλασσοπόρος  Βάσκο ντε Γκάμα,  ο Πέντρο Άλβαρες  Καμπράλ και  ο Μαγγελάνος .
Το δάπεδο μπροστά στο μνημείο  διακοσμείται  με ένα μωσαϊκό, που  απεικονίζει μια τεράστια πυξίδα.
Στο εσωτερικό αυτού του τεράστιου μνημείου υπάρχει ένας ανελκυστήρας που μεταφέρει τους επισκέπτες στην κορυφή του. Εκεί μπορούν να απολαύσουν μια υπέροχη θές στον ποταμό Τάγο,  τον Πύργο του Μπελέμ  και το Μοναστήρι των Ιερωνυμιτών, που υπάρχει από την εποχή των Ανακαλύψεων.

Μονή  των   Ιερωνυμιτών.
Υπήρξε μια εποχή κατά την οποία η Λισαβόνα ήταν το κέντρο του κόσμου. Οι εξερευνητές της διέσχιζαν τις θάλασσες σε αναζήτηση ενός καινούργιου κόσμου, που μετέτρεψε  την Πορτογαλία σε μια αυτοκρατορία.  Από αυτή την εποχή δόξας και πλούτου  παραμένει  αδιάψευστος  μάρτυρας αυτό το Μοναστήρι, που βρίσκεται στο Μπελέμ της Λισαβόνας.
Η Μονή χτίστηκε σ’ αυτό το μέρος, γιατί εκεί βρισκόταν  μια εκκλησία, στην οποία ο Βάσκο ντε Γκάμα και το πλήρωμά του πέρασαν τη νύχτα τους προσευχόμενοι πριν από το ταξίδι τους  στην Ινδία.
Άρχισε να χτίζεται το 1501, για να τιμηθεί η επιστροφή του Βάσκο ντε Γκάμα από την Ινδία. Χρηματοδοτήθηκε από το 5% των φόρων που εισπράττονταν από τα μπαχαρικά της Ανατολής, εκτός  από το πιπέρι, την κανέλλα και το γαρύφαλλο, τα κέρδη των οποίων πήγαιναν κατευθείαν στο Στέμμα.
Σχεδιάστηκε από τον αρχιτέκτονα  Juan de Castillo  σε στυλ Manuelino, πoυ χαρακτηρίζεται από ένα μείγμα αρχιτεκτονικών και διακοσμητικων  στοιχείων της ύστερης γοτθικής περιόδου και της αναγέννησης.  Τα παρεκκλήσια αναδιαμορφώθηκαν σε καθαρό αναγεννησιακό στυλ κατά το  δεύτερο μισό του 16ου αιώνα και περιέχουν  τους τάφους του Μανουέλ  I και της οικογένειάς του καθώς και άλλων βασιλιάδων της Πορτογαλίας. Εκεί βρίσκονται επίσης και οι τάφοι του Βάσκο ντε Γκάμα και του Λουίς ντε Καμόες.
Το εσωτερικό είναι ευρύχωρο,  φωτεινό με ένα και μοναδικό  κλίτος , με έξι λεπτές και  ψηλές  κολόνες που στηρίζουν έναν εντυπωσιακό θόλο.  Καθεμιά απ’ αυτές  χαράχτηκε με στοιχεία ναυτικά, όπως σχοινιά, πλάσματα θαλασσινά ή κοράλλια.
Εντυπωσιακό και το αίθριο με τις γοτθικές καμάρες, που χαρακτηρίζεται  από μια σύνθεση διακοσμητικων και αρχιτεκτονικών στοιχείων του υστερογοτθικού και αναγεννησιακού στυλ.

Ο Πύργος  της  Μπελέμ.
Βρίσκεται στην  περιοχή  Μπελέμ της Λισαβόνα.  Ο Πύργος  και  το Μοναστήρι των Ιερωνυμιτών  έχουν ανακηρυχτεί  από την ΟΥΝΕΣΚΟ  Μνημεία Παγκόσμιας  Πολιτιστικής Κληρονομιάς, γιατί συνδέονται με την Εποχή των Ανακαλύψεων.
Άρχισε να χτίζεται το 1515, για να αποτελέσει οχυρωματικό έργο του αμυντικού συστήματος της Λισαβόνας στις εκβολές του ποταμού Τάγου και αποτελεί ένα από τα αρχιτεκτονικά κοσμήματα  της  βασιλείας  του  Manuel  I.
Σχεδιάστηκε από τον αρχιτέκτονα  Francisco de Arruda , ο οποίος είχε εργαστεί και σε οχυρωματικά έργα στο Μαρόκο,  γι’ αυτό και υπάρχουν πολλές επιρροές στο οχυρό από τους Μαυριτανούς.
Το υλικό που χρησιμοποιήθηκε ήταν ασβεστόλιθος  σε μπεζ – λευκό χρώμα.
Αποτελείται από έναν τετράγωνο πύργο ,  ύψους  30  μέτρων,  που θυμίζει μεσαιωνικό κάστρο , και έναν προμαχώνα με πολεμίστρες.
Μπορεί κανείς να ανεβεί στο εσωτερικό του φρουρίου και να θαυμάσει τη θέα  προς τη Λισαβόνα και τον ποταμό Τάγο.

Castelo de  Sao Jorge  (Κάστρο του  Αγίου Γεωργίου)
Το Κάστρο αυτό βρίσκεται στον  υψηλότερο λόφο  της Λισαβόνας,  πάνω από τη συνοικία Αλφάμα.
Ο λόφος όπου βρίσκεται το Κάστρο χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά από τους Φοίνικες, τους Έλληνες, και  τους Καρχηδόνιους ως αμυντικό φυλάκιο, αλλά αργότερα  πέρασε στην κατοχή των Ρωμαίων, Βησιγότθων και τέλος των Μαυριτανών.
Το 1147  ο Alfonso  Henriques  ελευθέρωσε την πόλη από τη Μαυριτανική κυριαρχία με τη βοήθεια των Ιπποτών της Βόρειας Ευρώπης  κατά τη δεύτερη Σταυροφορία.
Όταν η Λισαβόνα έγινε η πρωτεύουσα του βασιλείου,  το 1255,  το Κάστρο έγινε μια οχυρωμένη κατοικία για τους βασιλείς.
Το Κάστρο και η πόλη αντιστάθηκαν πολλές φορές  στις δυνάμεις της Καστίλλης, κατά το 14ο αιώνα. Τότε ήταν που το Κάστρο αφιερώθηκε στον Άγιο Γεώργιο, γιατί ήταν Άγιος Πολεμιστής, αφού σκότωσε το δράκο.
Ένα μεγάλο μέρος του Κάστρου καταστράφηκε βέβαια με τα χρόνια και το μεγάλο σεισμό του  1755.  Ο επισκέπτης όμως μπορεί να δει ακόμα και σήμερα  τα Τείχη, τους Πύργους και τα κανόνια του.
Συγχρόνως μπορεί να απολαύσει μια υπέροχη θέα στο ιστορικό κέντρο της  Λισαβόνας καθώς και στον ποταμό Τάγο.