//ΧΑΪΔΕΛΒΕΡΓΗ – ΡΟΜΑΝΤΙΚΗ ΜΕΣΑΙΩΝΙΚΗ ΑΤΜΟΣΦΑΙΡΑ

ΧΑΪΔΕΛΒΕΡΓΗ – ΡΟΜΑΝΤΙΚΗ ΜΕΣΑΙΩΝΙΚΗ ΑΤΜΟΣΦΑΙΡΑ

Μου φαίνεται πραγματικά δύσκολο να περιγράψω το θαυμασμό και τη συγκίνηση που ένιωσα αντικρίζοντας αυτή την πόλη. Η πρώτη εντύπωση που μου δημιουργήθηκε ήταν ότι  ο χρόνος σταμάτησε στο Μεσαίωνα και σε λίγο θα δω τους άρχοντες να προβάλλουν από το Κάστρο, τα λάβαρα με τα οικόσημα να ανεμίζουν στον αέρα και  τους  ιππότες να ιππεύουν μεγαλόπρεπα πάνω στα περήφανα άλογά τους. Με γοητεύει ο Μεσαίωνας και η πόλη με μετέφερε για μια στιγμή στην τόσο ενδιαφέρουσα αυτή εποχή, όμως το πλήθος του κόσμου που περιφερόταν στους δρόμους, τα εστιατόρια, τα καφέ, η κίνηση και η ζωή με επανέφεραν πίσω στην πραγματικότητα. Ναι, η Χαϊδελβέργη είναι μια πόλη τόσο μεσαιωνική όσο και σύγχρονη, ζωντανή, χαρούμενη, είναι μια πόλη που ζει στο χθες και στο σήμερα.

Κατεβαίνοντας από το σταθμό των τρένων μεταφέρθηκα στο ιστορικό κέντρο, στην παλιά πόλη. Πιο συγκεκριμένα η περιήγησή μου άρχισε από την πλατεία Bismarckplatz. Από το σημείο αυτό αρχίζει ένας μεγάλος πεζόδρομος – μου είπαν ότι είναι ο μεγαλύτερος της Ευρώπης -, η Haupstrasse, μήκους 1.600 μέτρων, που αναπτύσσεται σ’ όλη την παλιά πόλη, παράλληλα με τον ποταμό Νέκαρ. Αξίζει η βόλτα, κυρίως άν θέλετε να κάνετε αγορές, αφού εκεί βρίσκονται καταστήματα με προσφορές, που απευθύνονται στους έχοντες πολλά αλλά και στους έχοντες λιγότερα.

Για να βγείτε στο ποτάμι, βρείτε την οδό Steingasse, έναν τουριστικό δρόμο γεμάτο εστιατόρια, μπυραρίες, ταχυφαγεία. Περάστε γρήγορα, αποφεύγοντας τις σειρήνες των γεύσεων και χρωμάτων που περιέχουν μερικά εντυπωσιακά, ομολογουμένως, πιάτα, ή ενδώσε στον πειρασμό και απολαύστε τα. Λίγο πιο κάτω σας περιμένει ο ποταμός Νέκαρ, ένα πλατύ ποτάμι, ήσυχο, γαλήνιο, που συνεχίζει την πορεία του με τον ίδιο τρόπο εδώ και πολλούς αιώνες. Κι από τις δυο πλευρές του απλώνονται τα γραφικά σπίτια  με τα κεραμίδια και τις σοφίτες, ενώ πιο πέρα οι καταπράσινοι λόφοι. Ο δρόμος που ακολουθήσατε σας βγάζει στην παλιά ιστορική γέφυρα της πόλης, την Alte Brucke, η οποία, κάποιους αιώνες πριν, ήταν η κεντρική πύλη της πόλης. Τώρα είναι γεμάτη με τουρίστες απ’ όλο τον κόσμο, οι οποίοι σπεύδουν να αποθανατίσουν την πανοραμική θέα που προσφέρει η γέφυρα ή να ακουμπήσουν το καθρεφτάκι που κρατάει ένας μπρούτζινος πίθηκος περιτρυγιρισμένος από ποντίκια, γιατί, σύμφωνα με την παράδοση, αυτό υπόσχεται πλούτο ή πολλά παιδιά.

Καθώς βρίσκεστε στη γέφυρα θαυμάστε το Κάστρο της πόλης, που δεσπόζει ψηλά, μεγαλόπρεπο, σ’ ένα καταπράσινο δάσος. Μια σκέψη για να φτάσετε εκεί είναι να χρησιμοποιήσετε το τελεφερίκ, μια ωριμότερη όμως είναι να χρησιμοποιήσετε τα ποδαράκια, γιατί η επίσκεψη συνδυάζεται με την άσκηση.  10 λεπτά ανάβασης και φτάνουμε σ’ ένα από τα καλύτερα διασωζόμενα πάρκα της Γερμανίας, γοτθικού – αναγεννησιακού ρυθμού,  με ανάγλυφες παραστάσεις στην πρόσοψη και οικόσημα. Η κατασκευή του άρχισε το 13ο αιώνα και διήρκεσε περίπου 3 αιώνες. Χτισμένο από κόκκινη άμμο και πέτρα το Κάστρο αυτό είναι στενά δεμένο με τις διάφορες ιστορικές στιγμές της πόλης. Τα παλάτια και οι βοηθητικοί χώροι αντανακλούν την άνετη ζωή και πολυτέλεια που απολάμβαναν οι πρίγκιπες  που ζούσαν εδώ, κυρίως το 15ο και 16ο αιώνα, γιατί τότε  είχαν κτιστεί όλα τα κτίρια του συγκροτήματος. Αξιοθέατο επίσης είναι και το κελάρι του Κάστρου, γιατί εκεί υπάρχει  το μεγαλύτερο βαρέλι κρασιού στον κόσμο, χωρητικότητας 220.000 λίτρων, για την κατασκευή του οποίου χρειάτηκαν 130 δέντρα βελανιδιάς. Επίσης μην παραλείψετε να επισκεφτείτε το Μουσείο Φαρμακολογίας και Χημείας. Το Μουσείο αυτό περιέχει μια μοναδική συλλογή από όργανα εργαστηρίου, φιάλες, φάρμακα, χειρόγραφα και βιβλία σχετικά με την ιατρική από το Μεσαίωνα ως το  19ο αιώνα. Αυτή την έκθεση, την πιο ευρεία στο είδος της σ’ όλο τον κόσμο, αξίζει να τη δει κανείς – όχι μόνο οι ειδικοί -,  γιατί μας φέρνει σ’ επαφή με το γοητευτικό όσο και περίεργο κόσμο της ιστορίας της ιατρικής.   Αφού τελειώσετε την επίσκεψη σας σ’ όλους τους χώρους, απολαύστε για λίγο την πανοραμική θέα που απλώνεται στα πόδια σας, τις κόκκινες στέγες των σπιτιών, το ποτάμι, το χαλαρωτικό πράσινο του δάσους.

Η επιστροφή από το Κάστρο είναι εύκολη –  κατήφορος γαρ – και ξανά στην παλιά πόλη, για να επισκεφτούμε στην πλατεία Αγοράς μια εξαιρετική εκκλησία γοτθικού ρυθμού, την Heiliggeistkirche, που χτίστηκε  στα μέσα του 15ου αιώνα. 204 σκαλοπάτια σας οδηγούν στη στέγη του ναού, για να θαυμάσετε τη θέα και να τραβήξετε φωτογραφίες. Εγώ, το  ομολογώ, δεν το τόλμησα, η φίλη μου όμως, που κατάφερε να ανεβεί μου είπε ότι έχασα ένα πολύ ωραίο θέαμα.

Στην πλατεία Πανεπιστημίου βρίσκεται το Νέο Πανεπιστήμιο αλλά και το κτίριο του παλιού  Πανεπιστημίου του 18ου αιώνα. Πρόκειται για  ένα πλατύ κτίριο με τρεις ορόφους, ρυθμού μπαρόκ. Στην τοξωτή οροφή του υψώνονται οι πυργίσκοι του καμπαναριού και του ρολογιού. Ας μην ξεχνάμε άλλωστε ότι στη Χαϊδελβέργη ίδρύθηκε το 1386 το παλαιότερο πανεπιστήμιο της Γερμανίας. Και σήμερα η πόλη συνεχίζει να διαθέτει μεγάλο αριθμό φοιτητών και πνευματικών ανθρώπων.

Κατά το απόγευμα  έφτασε, δυστυχώς, η στιγμή της αναχώρησης. Κάπως βαρύθυμη αποχαιρέτησα την πόλη, τα μεσαιωνικά και αναγεννησιακά κτίριά της, το ποτάμι, τις γέφυρες, τα καλαίσθητα καφέ, τα τραπεζάκια στους δρόμους και φυσικά το Κάστρο της, που από ψηλά αγναντεύει και καλωσορίζει τους επισκέπτες της. Κι εκείνη μου ανταπόδωσε το χαιρετισμό στέλνοντας μου την πιο όμορφη εικόνα της, καθώς ο ήλιος, που χανόταν σιγά – σιγά, της έστελνε τις τελευταίες ακτίνες του ντύνοντας την μ’ έναν πορφυρό μανδύα.
Kalamad