//ΑΝΑΚΑΛΥΨΤΕ ΤΟ ΔΟΥΒΛΙΝΟ ΣΕ 2 ΗΜΕΡΕΣ

ΑΝΑΚΑΛΥΨΤΕ ΤΟ ΔΟΥΒΛΙΝΟ ΣΕ 2 ΗΜΕΡΕΣ

Η νύχτα έχει πέσει στο Δουβλίνο αλλά η πόλη είναι ακόμη ζωντανή. Στη  περιοχή νότια από τον ποταμό Liffey  ακούγονται γέλια  και Ιρλανδικές μελωδίες που βγαίνουν από τις πολύχρωμες Παμπς στους δρόμους, τόσο σε προσελκύουν που αν δεν έπρεπε να βρω το ξενοδοχείο μου θα σταματούσα για να τις ακούσω.
Οι Δουβλινέζοι  ίσως γνωρίζουν πώς να διασκεδάζουν αλλά η ιστορία της πόλης τους ήταν γεμάτη πίκρα και αγώνες. Το παρελθόν της έχει καθοριστεί από τους εισβολείς. Οι Βίκινγκς λέγεται ότι δημιούργησαν τον πρώτο μόνιμο καταυλισμό εδώ τον 9ο αιώνα στο σημείο που οι ποταμοί Poddle και Liffey συναντώνται. Οι   Βίκινγκς παρέμειναν μέχρι που οι Νορμανδοί εισέβαλαν στην Ιρλανδία το 1169, το 1171, ο Βασιλιάς Henry ο Δεύτερος έφτασε στο Δουβλίνο και εγκαθίδρυσε την Αγγλική κυριαρχία,  μέχρι τον 17ο αιώνα οι Βρετανοί είχαν επικρατήσει σε όλη την Ιρλανδία.

Στους Βρετανούς δεν άρεσε ο Μεσαιωνικός  χαρακτήρας του Δουβλίνου και κατασκεύασαν μεγάλους δρόμους, πλατείες και ωραία σπίτια σε στυλ Γεωργιανό.
Μέχρι τον 18ο αιώνα, το Δουβλίνο ήταν η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη στην Βρετανική αυτοκρατορία και πολύ πλούσια. Οι περισσότεροι όμως καθολικοί που είχαν πάρα πολύ λίγα δικαιώματα κάτω από την κυριαρχία των προτεσταντών βρετανών ζούσαν μέσα στην φτώχεια.

Η κατάσταση στο Δουβλίνο χειροτέρεψε το 1801, όταν οι Βρετανοί κλείσανε το Ιρλανδικό Κοινοβούλιο και διοικούσαν την χώρα από το Λονδίνο. Αυξήθηκε η φτώχεια, απαίσιες συνθήκες διαβίωσης και η αυξανόμενη οργή οδήγησε στην ανταρσία της πόλης, δημιουργώντας το 1916 τον ξεσηκωμό του Easter. Η επανάσταση απέτυχε, αλλά μετά από συνεχείς αγώνες, 26 πόλεις της Ιρλανδίας ανακηρύσσουν την ανεξαρτησία τους το 1922, σχηματίζοντας την σημερινή δημοκρατία της Ιρλανδίας.  Αυτό το παρελθόν έχει αναμφισβήτητα βάλει την σφραγίδα  στο σημερινό Δουβλίνο.
Σήμερα το Δουβλίνο είναι γενάτο με ωραία αρχιτεκτονικά οικοδομήματα, από την εκκλησία που δημιουργήθηκε από τους Vikings μέχρι τα μεγάλα κτήρια των βρετανών.

Η ιστορία συμπληρώνεται με την αγάπη των Ιρλανδών για την λογοτεχνία και τη μουσική που θαυμάζεται παγκόσμια.
Ο επισκέπτης δεν μπορεί να ξεχάσει το καλωσόρισμα που δέχεται από τις pubs και την ζεστασιά και φιλικότητα των ανθρώπων οι οποίοι είναι πάντοτε έτοιμοι να κουβεντιάσουν μαζί σου.

Πρώτη Ημέρα
10 π.μ.

Είναι ένα ηλιόλουστο πρωινό και ετοιμάζομαι να βγω έξω, κατευθύνομαι προς την O’ Connell είναι η κύρια λεωφόρος του Δουβλίνου περίπου 50 μέτρα πλάτους και είναι ένας από τους πλατύτερους δρόμους της Ευρώπης. Ένα μεγάλο μέρος της κοσμείτε από μεγάλα νεοκλασσικού τύπου και εντυπωσιακά αγάλματα, περιλαμβανομένου και του Daniel O’Connell, γνωστός ως ο «Απελευθερωτής» του 19ου αιώνα, πολιτικός ηγέτης που πάλεψε για τα δικαιώματα των καθολικών, περιλαμβανομένων και τα δικαιώματα να κατέχουν δημόσια αξιώματα.

Η λεωφόρος  O’Connell ανακατασκευάστηκε τον 21ο αιώνα και ολοκληρώθηκε το 2003. Το «κωδωνοστάσιο» είναι μία τεράστια ατσάλινη βελόνα (οβελίσκος) ύψους 120 μέτρων, είναι κάτι το ασυνήθιστο και δεν μπορώ να πάρω τα μάτια μου από αυτό. Είναι μια απλή φουτουριστική μορφή δημιουργώντας αντίθεση με τα κτήρια και τα μνημεία που το περιβάλλον, δεξιά του οβελίσκου βρίσκεται το άγαλμα του συγγραφέα James Joyce. Διερωτώμαι τι θα σκεφτόταν για αυτή την μοντέρνα προσθήκη.

11 π.μ.
Αυτή η συνάντηση μου με τον James Joyce με ενέπνευσε για την πρώτη στάση μου στο μουσείο των συγγραφέων του Δουβλίνου με τους μεγάλους λογοτέχνες όπως ο  Oscar Wilde, George Bernand Show, Samuel Beckett και ο William Butler Yeats, το Δουβλίνο έχει δώσει πολλά στην παγκόσμια λογοτεχνία. Αλλά αντίθετα με το τεράστιο κτήριο, ανακάλυψα μέσα ένα μικρό όμορφο μουσείο, σε ένα σπίτι του 18ου αιώνα Γεωργιανού στυλ. Ήταν φανταστικό και ξόδεψα μια ώρα κοιτάζοντας τις πληροφορίες και τα εκθέματα, στα οποία περιλαμβάνετε και η πρώτη έκδοση του Dracula του Bram Stoker

12.30 μ.μ.
Ο ήλιος έδωσε την σειρά του στα γκρι σύννεφα, αισθάνομαι σταγόνες βροχής  στο δέρμα μου και βρίσκω καταφύγιο σε μια στοά με κολόνες του κεντρικού ταχυδρομείου στην O’Connell. Το 1916 οι Patrick Pearse, James Connolly και άλλοι ηγέτες της εξέγερσης του Easter έκαναν αυτό το κτήριο αρχηγείο τους. Η εξέγερση απέτυχε  και οι Δουβλινέζοι στράφηκαν εναντίον τους, αλλά η κοινή γνώμη άλλαξε όταν οι Βρετανοί εκτέλεσαν 14 από τους επαναστάτες στη φυλακή του Δουβλίνου Gaol. Η φυλακή έκλεισε το 1924 αλλά ακόμα είναι τουριστικά επισκέψιμη.

Μπήκα στο ταχυδρομείο και ανακάλυψα μια μεγάλη αίθουσα με ξύλινα κισσέ και μια ψηλή οροφή διακοσμημένη. Είναι παράξενο να βλέπεις ανθρώπους να περιμένουν στη σειρά για γραμματόσημα σε ένα κτήριο με τέτοια ιστορία, αλλά δεν ανακάλυψα κάτι για το παρελθόν του – έστω ένα μικρό μουσείο για την εξέγερση.

1.30 μ.μ.
Αν υπήρχε βραβείο για τις μεταβολές του καιρού, το Δουβλίνο πιθανός θα το κέρδιζε. Με τον ήλιο να βγαίνει άλλη μια φορά, περπατάω κατά μήκος της Liffley προς την λαμπερή άσπρη γέφυρα του Ho’penny, κατασκευασμένη το 1816, η γέφυρα πήρε το όνομα της από τη μισή πέννα που οι άνθρωποι έπρεπε να πληρώσουν για να την περάσουν. Σήμερα είναι δωρεάν και την διασχίζω περνώντας από τις αψίδες της κατασκευασμένες από χυτοσίδηρο. Στην άλλη πλευρά  της πόλης περιπλανιέμαι στην Temple Bar, την περιοχή του Δουβλίνου γνωστή για την νυχτερινή της ζωή. Εκεί συναντώ καθαρά και ταχτοποιημένα δρομάκια, χρωματιστά καφέ, μικρές γκαλερί και βιβλιοπωλεία. Μπουκέτα από λουλούδια κρέμονται από τα παράθυρα των Παμπ, όλα αυτά σε καλωσορίζουν να μπεις μέσα,   ώρα για ένα ποτήρι μπύρα σκέφτηκα.

3 μ.μ.
Μετά από μία μπύρα και μια κρεατόπιτα, πήρα τον σύντομο δρόμο για το Trinity College με μεγαλειώδη κτήρια και μεγάλα κομμάτια γκαζόν. Το πιο φημισμένο πανεπιστήμιο είναι επίσης το σπίτι δύο μεγάλων αξιοθέατων. Το πρώτο είναι μια μακριά αίθουσα, ένα 65 μέτρων φαρδύ Χωλ βιβλιοθήκης που περιέχει 200.000 παλιές επιστημονικές εργασίες του Trinity. Ατέλειωτες σειρές με ξύλινα ράφια φτάνουν μέχρι το ανώτερο σημείο της αίθουσας, όπου σχηματίζεται  το θολωτό νταβάνι. Κτισμένο το 18ο αιώνα είναι μια από τις ποιο όμορφες βιβλιοθήκες που έχω δει.

Το δεύτερο αξιοθέατο του   Trinity είναι το βιβλίο των Kells, πιθανώς γραμμένο από Κέλτες μοναχούς γύρω στο 800 μ.χ. το λατινικό χειρόγραφο με τέσσερις  ύμνους, αποτελείτε από όμορφες εικονογραφίες. Σήμερα είναι σε τέσσερεις τόμους δύο από τους οποίους εκτίθενται. Περίμενα ένα ευφάνταστο ξεθωριασμένο βιβλίο, απεναντίας βρήκα μια πολύχρωμη εργασία τέχνης. Διακοσμημένο το κείμενο-ακόμη γεμάτο σε όλες τις σελίδες- υπάρχει μια παιχνιδιάρικη ζωγραφική του ανθρώπου, ζώων και μυθικών πλασμάτων. Το βιβλίο δείχνει την επιρροή του χριστιανισμού στην Ιρλανδία και έχει γίνει έμπνευση για πολλούς καλλιτέχνες και συγγραφείς.

5 μ.μ.
Από το Trinity, κατέβηκα την Grafton street, το κυριότερο εμπορικό δρόμο του Δουβλίνου και πέρασα από το άγαλμα της Molly Malon. Ο θρύλος περιγράφει αυτήν σαν ένα όμορφο κορίτσι που ζούσε τον 17ο αιώνα στο Δουβλίνο και πέθανε νέα με τραγικό τρόπο. Άλλη έκδοση του θρύλου λέει ότι ήταν ιχθυοπώλης πού δούλευε τα βράδια σαν πόρνη. Κάποιοι αμφιβάλουν αν υπήρχε σαν πρόσωπο. Όποια κι αν ήταν η αλήθεια, επέζησε σήμερα σαν τον ανεπίσημο ύμνο της πόλης «Molly Malone” που γράφτηκε από τους U2, που τραγουδήθηκε από τους Δουβλινέζους. Καθώς περπατούσα πίσω στο ξενοδοχείο μου, ανακάλυψα ότι σιγοτραγουδούσα μόνος μου.

Δεύτερη Ημέρα
10.30 π.μ.
Το επόμενο πρωινό, έχοντας δει ήδη κάποια από τα κυριότερα αξιοθέατα του Δουβλίνου, έψαξα για κάτι πιο ασυνήθιστο. Έτσι επισκέφτηκα το μικρό μουσείο του Δουβλίνου στην St. Stephen’s  Green. Αυτό το θαυμάσιο μουσείο είναι γεμάτο από το πάτωμα μέχρι την οροφή με αναμνήσεις από το Δουβλίνο του 20ου αιώνα. Υπάρχουν αφίσες πολιτικών εκστρατειών, παλιές φωτογραφίες και γράμματα, ιστορικά αντικείμενα από νοικοκυριά και εισιτήρια από φημισμένα events του Δουβλίνου.
Υπάρχει ακόμη η εξέδρα που χρησιμοποίησε ο John Kennedy στην επίσκεψη του στο Δουβλίνο το 1963. Κάθε μία από τις ιστορίες αυτές εξηγούνται από τον ξεναγό μας. Μίλησα με ένα φύλακα του μουσείου, ο οποίος μου είπε ότι πολλά από αυτά τα αντικείμενα δόθηκαν από τους κατοίκους του Δουβλίνου. Έφυγα αισθανόμενος ότι ανακάλυψα ένα πραγματικό κόσμημα. Την ιστορία των ανθρώπων του μοντέρνου Δουβλίνου.

12.30 π.μ.
Η περιοχή γύρω από την St Stephen’s green είναι οι πιο εντυπωσιακή για τα κτήρια Γεωργιανού στυλ. Περπατάω κατά μήκος της Merrion Row και βλέπω καλοδιατηρημένα με κόκκινα τούβλα κτήρια, με τις στέγες τους και τα κινητά παράθυρα τυπικά αρχιτεκτονική του 18ου αιώνα. Ερωτεύθηκα τις λαμπρές πολύχρωμες πόρτες – στο βαθύ κίτρινο, το λαμπερό κόκκινο και το λαμπιρίζον μπλε. Η επόμενη στάση είναι η Merrion Square, μικρότερη από την st. Stephen’s  αλλά με τις Γεωργιανές ταράτσες μοιάζει περισσότερο πλήρης.  Η αγαπημένη μου, οπωσδήποτε είναι η Fitzwilliam square. Εδώ πέρασα λίγη ώρα θαυμάζοντας μια όμορφη ταράτσα καλυμμένη με μια παχιά στρώση ενός κόκκινου και πράσινου κισσού. Τέλειωσα το Γεωργιανό μου περίπατο βόρεια του Liffey στην οδός Henrietta. Χτισμένο το 1720 σε αυτό τον  πλακόστρωτος δρόμο βρίσκονται μερικά από τα παλιότερα Γεωργιανά σπίτια του Δουβλίνου.

3 μ.μ.
Μετά το γεύμα, περπάτησα κατά μήκος της οδού Thomas μέσα στο Liberties μια από τις παλαιότερες περιοχές του Δουβλίνου. Υπάρχει ένα οικείο άρωμα της Guinnes στον αέρα, Έτσι καταλαβαίνω ότι είμαι πολύ κοντά στην επόμενη στάση μου. Το 1759, ο Arthur Guinnes υπέγραψε μία μίσθωση για 9.000 χρόνια με μια από τις παλαιότερες ζυθοποιίες του Δουβλίνου. Σήμερα η κρεμώδη stout (μαύρη μπύρα) πωλείται σε παραπάνω από 150 χώρες σε όλο τον κόσμο. Περνώντας από καφέ και γκρίζες πέτρινες αποθήκες καθώς πήγαινα στην Guinnes, βρήκα μπροστά μου ένα επταώροφο μουσείο στο οποίο μπορείς να ενημερωθείς για όλα γύρω από την «The black stuff” εδώ συνάντησα τον Fergal Murray, τον διευθυντή ποιότητας της Guinnes. Ο Fergal δεν είναι μόνο υπεύθυνος για την ποιότητα της μπύρας, επίσης ταξιδεύει  σε όλο τον κόσμο για να τον ενημερώνει για το σύμβολο της Ιρλανδίας. «η Guinnes είναι Ιρλανδικό σύμβολο» μου λέει ο Fergal «και η Ιρλανδική κοινότητα σε όλο τον κόσμο είναι προσδεμένη σε αυτό γιατί είναι ένα κομμάτι της πατρίδας του». Λίγοι θαυμαστές της Guinnes αμφιβάλουν που υπάρχει η καλύτερη γεύση της μπύρας Guinnes «Πολλοί έχουν να πουν ιστορίες για την καλλίτερη Guinnes που έχουν δοκιμάσει και πως δεν μπορεί να είναι τόσο καλή όσο στο Δουβλίνο» ο Fergal εξηγεί «Πιθανός λένε την αλήθεια . Αλλά αν πας στη Λέσβο για ένα ούζο, θα είναι επίσης πιθανό το καλλίτερο που έχεις δοκιμάσει, ακόμη και αν σκεφτείς ότι αυτό δεν είναι απαραίτητα διαφορετικό».

7.30 μ.μ.
Το επιβεβαίωσα αυτό με μια μπύρα στην Oliver st John Gogarty pub στην περιοχή Temble bar, όπου οι δύο παραδοσιακοί μουσικοί -–ο ένας με το βιολί και ο άλλος με την κιθάρα – τραγουδούσαν σε αυτή την παραδοσιακή Ιρλανδέζικη μουσική pub. Χαμογέλασα με τους έξυπνους στοίχους των τραγουδιών σαν το «Johnny  jump up». Οι μουσικοί εξηγούν την ιστορία πίσω από κάθε ήχο και περιγράφουν τα παραδοσιακά όργανα σαν το bodhran, ένα είδος ιρλανδέζικου τύμπανου. Έμαθα ότι η μουσική στην Παμπ ονομάζεται μια συνεδρίαση «session». Σε μια «ανοιχτή session» οποιοσδήποτε μπορεί να έλθουν και να παίξουν. Το «jigs» και το «reels» αναφέρεται σε διαφορετικούς ρυθμούς του τραγουδιού. Επισκέφτηκα δύο άλλες παμπ και στο τέλος αισθάνθηκα ότι έχω πράγματι μάθει κάτι.

Έπιασα κουβέντα με κάποιον από μια παρέα στην παμπ και μια ώρα αργότερα, είμαστε όλοι σε μια άλλη παμπ για περισσότερη μουσική. Φεύγω αύριο, αλλά δεν θέλω να περάσει έτσι η βραδιά, ας αρχίσει το πάρτι!!!

Πώς πάμε
η Air Lingus η ιρλανδέζικη αεροπορική εταιρεία έχει πτήσεις για Δουβλίνο είτε μέσω Λονδίνου είτε μέσω Γερμανίας.
Μεταφορές
Το κέντρο του Δουβλίνου είναι εύκολα προσβάσιμο με τα πόδια . Για το   Bus Tour δείτε τον δικτυακό τόπο dublinsightsseeing.ie

Που θα μείνετε
Μια καλή επιλογή είναι το Brooks Hotel στην Drury Street

Που θα φάτε
Το pepper pot café στην south William str για μεσημεριανό δοκιμάστε στα Munchies υπάρχουν σε διάφορες περιοχές του Δουβλίνου.
Για μουσική
Για ιρλανδέζικη μουσική προτιμήστε το Donoghue’s στην 15 Merrion row.

kontod