//ΣΕΒΙΛΛΗ Η ΨΥΧΗ ΤΗΣ ΑΝΔΑΛΟΥΣΙΑΣ

ΣΕΒΙΛΛΗ Η ΨΥΧΗ ΤΗΣ ΑΝΔΑΛΟΥΣΙΑΣ

Απλωμένη νωχελικά και στις δυο όχθες του ποταμού Γουαδαλκιβίρ η Σεβίλλη είναι μια πόλη που ακουμπά και στο παρόν αλλά και στο παρελθόν, με μεγάλους φαρδείς δρόμους, σύγχρονα κτίρια, αλλά και παραδοσιακά κτίρια και  μνημεία, γραφικά δρομάκια και συνοικίες, όπου ζει έντονα και επηρεάζει κάθε πτυχή της ζωής η παράδοση της Ανδαλουσίας. Μέσα από αυτή την αρμονική συνύπαρξη των αντιθέσεων πηγάζει η γοητεία της Σεβίλλης.

Κυρίαρχο στοιχείο της ο ποταμός Γουαδαλκιβίρ, που  κυλάει ήρεμα χαρίζοντας τη δροσιά του στην πόλη. Από τη μια πλευρά του απλώνεται το ιστορικό κέντρο ενώ από την άλλη η περιοχή Τριάνα, γνωστή για τη μουσική της παράδοση στο φλαμένκο.

Αφιερώστε κάποιες μέρες, για να εξερευνήσετε και να γνωρίσετε την όμορφη αυτή πόλη. Το ιστορικό κέντρο είναι συνήθως  το σημείο εκκίνησης κάθε περιήγησης. Ο καθεδρικός Ναός της πόλης θα σας εντυπωσιάσει με τις διαστάσεις του, την αρχιτεκτονική και τον γλυπτό διάκοσμό του. Χτίστηκε  την εποχή που η πόλη πέρασε και πάλι στους χριστιανούς και άρχισε να αναδεικνύεται σε σημαντικό εμπορικό κέντρο, επομένως εκφράζει πολύ παραστατικά τη δύναμη και το μεγαλείο της πόλης.  Δίπλα στο Ναό ο παλιός Μιναρές, που σήμερα είναι σήμα κατατεθέν της πόλης και ονομάζεται Χιράλντα. Ανεβείτε στην κορυφή του –  δεν είναι δύσκολο, στην κορυφή οδηγεί ένας κεκλιμένος διάδρομος, γιατί είχε σχεδιαστεί για έφιππους –  και θα σας αποζημιώσει η πανοραμική θέα που απλώνεται κάτω.

Εκεί βρίσκεται και το Αλκατράζ, το φρούριο – παλάτι, μάρτυρας του πλούτου και της δύναμης των Μαυριτανών αλλά και της αγάπης τους για την τέχνη, γιατί πραγματικά οι Μαυριτανοί χάρισαν στην πόλη μερικά από τα ωραιότερα μνημεία που διατηρούνται μέχρι σήμερα.

Η παλιά Εβραϊκή συνοικία, η Σάντα Κρούθ, λίγο πιο πέρα από το ιστορικό κέντρο σας περιμένει να τη γνωρίσετε και να σας γοητεύσει. Μικρές πλατείες, γλάστρες με κόκκινα γεράνια στους τοίχους, ασβεστωμένα, κάτασπρα σπίτια, που κρύβουν γραφικές εσωτερικές αυλές, τα γνωστά «πάτιος», συνθέτουν ένα υπέροχο σκηνικό.

Παλιότερα τα πάτιος γίνονταν ο σημαντικότερος χώρος του σπιτιού, κυρίως τους καλοκαιρινούς ζεστούς μήνες, όπου η οικογένεια αποζητούσε δροσιά στο χώρο αυτό το γεμάτο λουλούδια και διάφορα φυτά.

Στην περιοχή της Μακαρένα, θα γευτείτε την παλιά Σεβιλλιάνικη ατμόσφαιρα. Εκεί βρίσκεται και η εκκλησία της Παναγίας της Μακαρένα, το άγαλμα της οποίας στις εκδηλώσεις της Μεγάλης Εβδομάδας έχει την τιμητική του και γίνεται αντικείμενο λατρείας από τους πιστούς που συρρέουν από κάθε γωνιά της Σεβίλλης.

Ξεκούραση και χαλάρωση θα αναζητήσετε στα πάρκα της και κυρίως στο πάρκο της Μαρίας Λουίζας, όαση δροσιάς και ηρεμίας.

Τα βραδάκια πιείτε το ποτό σας, σ’ ένα μπαράκι δίπλα στο ποτάμι, ή για φαγητό μπορείτε να πάτε στην Τριάνα, σε μια από τις παραδοσιακές ανδαλουσιάνικες ταβέρνες. Είναι σίγουρο, ότι μόλις σουρουπώσει και αρχίσουν να ανάβουν τα φώτα, θα ξεπηδήσουν από τις κιθάρες οι πρώτες νότες του φλαμέγκο, για να κορυφωθούν σε παθιασμένες μελωδίες που πλημμυρίζουν την ατμόσφαιρα. Εκεί θα απολαύσετε και ένα γεμάτο πάθος και αισθησιασμό φλαμένκο στην πιο γνήσια μορφή του.

Η γνωριμία με την πόλη, την κουλτούρα της, αυτό το υπέροχο μείγμα  αραβικών, εβραϊκών, χριστιανικών στοιχείων, με  τα μνημεία,  τα πάρκα της, με τους χαρούμενους ανθρώπους αποτελεί μια ανεπανάληπτη εμπειρία, που αξίζει να αποκτήσετε.

Ιστορία
Σύμφωνα με τις αρχαιολογικές έρευνες η πόλη κατοικείται από τα προϊστορικά χρόνια. Οι μύθοι λένε ότι ιδρυτής ήταν ο Ηρακλής. Αργότερα κατοικήθηκε από Φοίνικες Έλληνες και Καρχηδόνιους.

Γύρω στο 200 π.χ οι Ρωμαίοι διώχνουν τους Καρχηδόνιους και ανακηρύσσουν την πόλη πρωτεύουσα της Ανδαλουσίας. Την εποχή αυτή η πόλη επεκτάθηκε σημαντικά, απέκτησε το ρωμαϊκό υδραγωγείο της και κτίσθηκαν σπουδαία κτίρια. Το όνομά της ήταν Hispalis (Ίσπαλις).

Το 712 π.χ. η πόλη καταλήφθηκε από τους Μουσουλμάνους και ξαναβαπτίστηκε,  αυτή τη φορά με το όνομα Isbiliya (Ισμπιλίγια). Αν και εξαρτημένη από το Χαλιφάτο της Κόρδοβας, εξελίχθηκε σε μια από τις πιο σημαντικές πόλεις της Al – Andalus ( αραβικό όνομα της Ανδαλουσίας).

Αργότερα, από τα τέλη του 11ου ως τα μέσα του 12ου αιώνα  έφθασαν οι Almorávides (Αλμοραβίδες = βερβερική δυναστεία του Μαρόκου, η οποία δημιούργησε αυτοκρατορία τον 11ο αιώνα. Η αυτοκρατορία τους εκτεινόταν στο Μαρόκο και Ανδαλουσία). Την εποχή αυτή παρατηρείται ακμή στις επιχειρήσεις και στην αρχιτεκτονική.

Το 1173 οι Αλμοραβίδες εκτοπίσθηκαν από μια από μια νέα μουσουλμανική αίρεση τους Almohads (Αλμοχάδες = βερβερική δυναστεία του Μαρόκου. Ίδρυσαν κράτος το 12ο αιώνα στην οροσειρά του Άτλαντα)

Ο Χαλίφης τους, Γιακούμπ Γιουσούφ, έκανε τη Σεβίλλη πρωτεύουσα ολόκληρου του βασιλείου του και έχτισε ένα μεγαλοπρεπές τέμενος στη θέση που βρίσκεται ο Καθεδρικός ναός της πόλης. Ο διάδοχός του, Γιακούμπ Γιουσούφ Αλ – Μανσούρ πρόσθεσε στο τέμενος ένα μιναρέ, τη  Giralda (Χιράλντα).

Το 1248 οι Χριστιανοί νίκησαν τους Μουσουλμάνους και ο βασιλιάς Φερδινάνδος 3ος της Καστίλλης κατέλαβε την πόλη. Η Σεβίλλη την εποχή αυτή αναπτύχθηκε ακόμα περισσότερο και το λιμάνι της ήταν ένα σημαντικό ενδιάμεσο σημείο ανάμεσα στην Ιταλία, τις χώρες της Βαλτικής και τα λιμάνια της Βόρειας Αφρικής.

Η ανακάλυψη της Αμερικής το 1492 έγινε αιτία δημιουργίας περισσότερου πλούτου για την πόλη, καθώς αυτή κέρδισε το μονοπώλιο των εμπορικών συναλλαγών της Ισπανίας με το Νέο Κόσμο. Γρήγορα έγινε μια από τις πιο κοσμοπολίτισες πόλεις της Ευρώπης και πύλη προς τις Ινδίες.

Το 1502 οι Καθολικοί βασιλείς ίδρυσαν την Casa de Contatación, από όπου κατηύθυναν και έλεγχαν τα ταξίδια και τα πλούτη που έρχονταν από τον Νέο Κόσμο.  Το γεγονός αυτό προκάλεσε μια νέα αστική επέκταση και τότε κατασκευάστηκαν αναγεννησιακά και μπαρόκ κτίρια, όπως ο Καθεδρικός ναός κ.α.

Από το 17ο και 18ο αιώνα άρχισε η παρακμή, η οποία οφείλεται, ανάμεσα σε άλλες αιτίες, και στη μεταφορά της Casa de Contatación στο Καντίθ.

Στις αρχές του 20ου αιώνα άρχισε η ανάκαμψη, η οποία όμως και πάλι υποχώρησε με την έναρξη του εμφυλίου πολέμου, γιατί η πόλη έπεσε στα χέρια των εθνικιστών παρά την αντίσταση που προέβαλαν οι εργατικές συνοικίες.

Στη δεκαετία του ’80 η οικονομική κατάσταση της πόλης άρχισε να βελτιώνεται. Η διοργάνωση της διεθνούς έκθεσης Expo του 1992 έδωσε σημαντική οικονομική ώθηση και συνετέλεσε στη μετατροπή της πόλης σε ένα σύγχρονο οικονομικό και πολιτιστικό κέντρο της Ανδαλουσίας.

 Αξιοθέατα.
Καθεδρικός Ναός. Πρόκειται για τον τρίτο μεγαλύτερο καθεδρικό ναό στον κόσμο και το μεγαλύτερο της Ισπανίας. Η κατασκευή του ξεκίνησε το 1401 και τελείωσε μετά από 100 χρόνια περίπου. Ο Ναός, γοτθικού ρυθμού, κατασκευάστηκε στη θέση του μεγάλου τεμένους των Αλμοχαδών. Από το τέμενος αυτό διατηρήθηκε ο μεγάλος τετράγωνος πύργος του μιναρέ ( Giralda)  και η αυλή με τις πορτοκαλιές (Patio de los Naranjos ).

Ο Ναός είναι πεντάκλιτος, με διακόσμηση τυπική των ισπανικών καθεδρικών ναών. Υπέροχη είναι η γοτθική θολωτή στέγη.
Υπάρχουν παρεκκλήσια στη βόρεια και νότια πλευρά του ναού με πολλά γλυπτά, έργα ζωγραφικής και υπέροχα βιτρό. Στο παρεκκλήσι του Αγίου Αντωνίου ( Capilla de San Antonio ) η ελαιογραφία του ονομαστού ισπανού ζωγράφου Μουρίλιο απεικονίζει το όραμα του Αγίου Αντωνίου.

Στο κέντρο βρίσκεται το Coro (χορωδία ) με 117 σκαλιστά γοτθικά στασίδια, στα υποστηρίγματα των οποίων απεικονίζονται με διάφορες μορφές οι αμαρτίες.

Ανατολικά του Coro βρίσκεται το Capilla Mayor, του οποίου το γοτθικό retablo (τέμπλο) θεωρείται το κόσμημα του ναού και είναι το μεγαλύτερο στον κόσμο. Επιχρυσωμένο ξύλο με πάνω από 1000 βιβλικές μορφές, που έχουν σχέση με τη ζωή και τα πάθη του Χριστού.

Στο κέντρο του χαμηλότερου επιπεδου βρίσκεται μια εικόνα εικόνα της Virgen de la Sede , πολιούχου του ναού, του 13ου αιώνα.

Στον Καθεδρικό Ναό θεωρείται ότι υπάρχει και ο τάφος του χριστόφορου Κολόμβου. Ο τάφος υποβαστάζεται από 4 αγάλματα τα οποία αντιπροσωπεύουν τα 4 σημαντικά βασίλεια της Ισπανίας εκείνη την εποχή: Καστίλλη, Λεόν, Αραγωνία και Ναβάρα.

Giralda. Πρόκειται για το μιναρέ του τεμένους των Αλμοχαδών. Το ύψος του είναι 97 μέτρα. Το 16ο αιώνα ο αρχιτέκτονας Herman Ruiz  έδωσε στον πύργο  τη σημερινή του εμφάνιση καλύπτοντας τον με ένα καμπαναριό και μπαλκόνια. Στην κορυφή του υπάρχει ένα ένα γυναικείο χάλκινο άγαλμα, ύψους 4 μέτρων, που αντιπροσωπεύει τη νικηφόρα Πίστη. Επειδή το άγαλμα περιστρέφεται με τον άνεμο, έδωσε και το όνομά του στον πύργο, δηλαδή Χιράλντα= αυτή που περιστρέφεται.

Αλκαζάρ. Πρόκειται για ένα φρούριο που χτιστηκε το 712 αλλά έγινε βασιλική κατοικία το 1248. Οι κυβερνήτες της Σεβίλλης τον 11ο αι. έκτισαν ένα παλάτι, το οποίο ονομαζόταν «το Ευλογημένο» ( Al -Muwarak ) εκεί που βρίσκεται σήμερα το δυτικό τμήμα του Αλκαζάρ. Οι Αλμοχάδες, λίγο αργότερα, πρόσθεσαν άλλο ένα παλάτι, ανατολικά από το πρώτο.
Την εποχή που οι Χριστιανοί απέκτησαν την εξουσία στην πόλη, ο Φερδινάνδος Γ’ εγκαταστάθηκε στο Αλκαζάρ, ενώ ο γιος του Αλφόνσος ο 10ος αντικατέστησε το παλάτι των Αλμοχάδων με ένα άλλο γοτθικής αρχιτεκτονικής.

Ο σημαντικότερος μονάρχης, ο Πέδρο  Α’, γνωστός ως «βίαιος» ή «αυτός που αποδίδει δικαιοσύνη», ανάλογα με την πλευρά που τον έβλεπε κανείς, το 14ο αιώνα,  δημιούργησε το πετράδι του στέμματος του Αλκαζάρ, το Mudejar Palacio του  Don Pedro, ένα τέλειο δείγμα μουντεχαρικής αρχιτεκτονικής (αρχιτεκτονική που συνδυάζει μουσουλμανικά στοιχεία με στοιχεία από τη χριστιανική κουλτούρα, όπως απεικονίσεις ζώων και γοτθικό στυλ).
Εδώ εγκαταστάθηκαν επίσης οι καθολικοί βασιλιάδες Φερδινάνδος και Ισαβέλλα, όταν ετοιμάζονταν να κατακτήσουν τη Γρανάδα.

Palacio de Don Pedro. Aποτελεί ένα θαυμάσιο δείγμα μουσουλμανικής ιβηρικής τέχνης.
Στο κέντρο του παλατιού συναντάμε την Αυλή των Παρθένων (Patio de las Doncellas)  που περιβάλλεται από ωραίες κάμαρες και θαυμάσια πλακόστρωση

.Στη βόρεια πλευρά της αυλής βρίσκονται τα Βασιλικά Διαμερίσματα ( Cámara Regia). Πρόκειται για δυο δωμάτια με υπέροχες οροφές, πλακάκια και διακόσμηση με γύψο στους τοίχους.

Η Αυλή με τις κούκλες, ( Patio de las muñecas) η καρδιά  των  ιδιαίτερων διαμερισμάτων  του παλατιού με ωραία, εκλεπτυσμένη  διακόσμηση.
Πριγκιπικά Διαμερίσματα (Cuarto del principe). Ήταν ίσως το υπνοδωμάτιο της βασίλισσας, με υπέροχες οροφές.

Αίθουσα των Πρεσβευτών ( Salón de Embajadores). Είναι η μεγαλοπρεπέστερη αίθουσα του Αλκαζάρ. Πρόκειται για την αίθουσα του θρόνου του βασιλιά Πέδρο Α’ . Η διακόσμηση στους τοίχους είναι τεχνική Μουντεχάρ. Αραβουργήματα σε στόκο, γύψο, με διάφορα σημεία από το Κοράνι, γεωμετρικά σχέδια, πουλιά, λουλούδια, αλλά όχι ανθρώπινες μορφές. Αξίζει να προσέξει κανείς τον ξύλινο θόλο της οροφής με τα σχήματα των αστεριών, που απεικονίζουν το σύμπαν. Η αίθουσα ονομάζεται επίσης και Αίθουσα του μισού πορτοκαλιού ( Sala de la Media Naranja), εξαιτίας του σχήματος του θόλου.
Salones de Carlos V. Είναι τα αναδιαμορφωμένα δωμάτια του βασιλιά Αλφόνσο του 10ου.

Αίθουσα των Θόλων (Sala de las Bóvedas).  Διακοσμημένη με υπέροχα κεραμικά.

Δωμάτιο με τα ταπισερί (Salón de Tapices ). Εδώ μπορεί να θαυμάσει κανείς μια μεγάλη συλλογή από ταπισερί, που απεικονίζουν την κατάκτηση της Τύνιδας από τον Κάρολο Α’ το 16ο αιώνα.

Σαλόνια του Ναυάρχου (Salones del Almirante). Ο χώρος αυτός ονομάζεται και «οίκος των συμβολαίων», γιατί εδώ υπογράφτηκαν τα μεγάλα οικονομικά συμβόλαια και από δω πέρασαν όλοι οι μεγάλοι εξερευνητές και θαλασσοπόροι.
Κήποι (Jardines). Πανέμορφοι κήποι με πολλά λουλούδια, σιντριβάνια, μικρά περίπτερα, το τέλειο μέρος, για να χαλαρώσει κανείς.

Γειτονιά του Αγίου Σταυρού (Barrio de Santa Cruz). Γραφική εβραϊκή συνοικία της Σεβίλλης, με δρομάκια περίπλοκα και δαιδαλώδη και ωραίες πλατειούλες. Τα σπίτια είναι άσπρα, ασβεστωμένα  και παντού υπάρχουν γλάστρες με λουλούδια. Παλιότερα  ήταν η εμπορική συνοικία της πόλης και μέχρι το 1492 ανήκε στους Εβραίους. Τη χρονιά εκείνη υπέστησαν το μεγάλο διωγμό και έφυγαν από την Ισπανία. Σήμερα είναι μια όμορφη γειτονιά και βρίσκει κανείς εκεί μαγαζιά με είδη λαικής τέχνης.

Χρυσός Πύργος (Torre del Oro ). Οκταγωνικό μουσουλμανικό παρατηρητήριο, το οποίο κτίστηκε το  13ου αιώνα  από τη δυναστεία των Αλμοχάδων στην όχθη του ποταμού. Από το  σημείο αυτό οι Άραβες μπορούσαν να ελέγχουν ένα μέρος των τειχών και το ποτάμι.

Το Σπίτι του Πιλάτου  (Casa De Pilatos). Αυτό το κτίριο του 16ου αιώνα αποτελεί μια μείξη διαφόρων αρχιτεκτονικών ρυθμών, αναγεννησιακού, ιταλικού και μουντεχάρ – ισπανικού. . Εντυπωσιακή η μαρμάρινη Πύλη, αναγεννησιακού ρυθμού, με επιστέγασμα γοτθικό,  η οποία οδηγεί στην Κεντρική Αυλή (Patio  Principal ). Η Αυλή κοσμείται από γλυπτά Ρωμαίων αυτοκρατόρων και αγάλματα από την ελληνική μυθολογία, ένα ανγεννησιακό σιντριβάνι, περίπλοκα μουντεχάρ επιχρίσματα και ωραία πλακόστρωση. Από την Αυλή  βγαίνει κανείς σε υπέροχους κήπους. Μια σκάλα με εκπληκτικά πλακίδια οδηγεί στον πρώτο όροφο.

Δημαρχείο (Αyuntamiento ). Κατασκευάστηκε το 16ο αιώνα σε στυλ αναγεννησιακό. Εντυπωσιακή η λαξευμένη πέτρινη στέγη στην αίθουσα των συνεδριάσεων.

Εκκλησία της Παναγίας της Μακαρένα. Είναι μια εκκλησία σύγχρονη, που κατασκευάστηκε στα μέσα του 20ου αιώνα. Βρίσκεται κοντά στην Πύλη της Μακαρένα, η οποία ήταν η είσοδος δια μέσου του τείχους στη συνοικία  της Μακαρένα.  Η εκκλησία είναι πολύ σημαντική, γιατί φιλοξενεί στο εσωτερικό της την πολύ γνωστή Virgen de la Esperanza  Macarena, η οποία είναι το κέντρο λατρείας της Σεβίλλης, η Προστάτιδα  της Σεβίλλης. Στο μουσείο της εκκλησίας βρίσκονται τα πλούσια  στολίδια του αγάλματος  καθώς και κοστούμια ονομαστών ταυρομάχων – ανμεσά τους και αυτό του Σάντσεθ Μεχίας, φίλου του Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα, ο οποίος έγραψε το γνωστό «Θρήνος για τον Ιγνάτιο Σάντσεθ Μεχίας», μετά το θάνατο του.

Πύλη της Μακαρένα (Puerta de la Macarena). Ήταν η είσοδος στη συνοικία της Μακαρένα, δια μέσου των τειχών. Κοντά στην Πύλη σώζεται και ένα κομμάτο από τείχος των Αλμοχάδων, (12ος αιώνας) μήκους 400 μέτρων με πύργους.

Βασιλική Αρένα Ταυρομαχιών   (Plaza de toros de la Real Maestranza). Η Αρένα της Σεβίλλης είναι ένα κτίσμα με υπέροχη αρχιτεκτονική. Είναι ίσως η παλαιότερη της Ισπανίας.Χτίστηκε σε ρυθμό Μπαρόκ το δεύτερο μισό του !8ου αιώνα και είναι η μοναδική Αρένα με ωοειδές σχήμα, σε αντίθεση με το κυκλικό των άλλων. Εδώ για πρώτη φορά οι ταυρομάχοι άρχισαν να αγωνίζονται πεζοί (μέχρι τότε οι ταυρομάχοι αγωνίζονταν έφιπποι).

 Μουσείο Καλών Τεχνών ( Museo de Bellas Artes).Φιλοξενεί έργα μεγάλων δημιουργών της Σεβίλλης, Εκίθενται όμως και έργα καλλιτεχνών που δραστηριοποιήθηκαν σε άλλα μέρη, όπως ο Ελ Γκρέκο.

Πάρκο της Μαρίας Λουίζας (Parque de María Luisa ). Υπέροχο πάρκο με πολλά δέντρα, κατάλληλο για ένα διάλειμμα και χαλάρωση.

Πλατεία της Ισπανίας (Plaza de España). Η πλατεία έχει ημικυκλικό σχήμα που συμβολίζει την αγκαλιά της Ισπανίας και τις πρώην αποικίες της. Στο κέντρο υπάρχει ένα εντυπωσιακό σιντριβάνι και περιμετρικά μπορεί να δει κανείς στον τοίχο αναπαραστάσεις της ιστορίας των διαφόρων επαρχιών της Ισπανίας. Γύρω της βρίσκεται ένα  μεγαλοπρεπές κτίριο, μια ημικυκλική κατασκευή από τούβλα και κεραμίδια με χαρακτηριστική σεβιλλιάνικη πλακόστρωση.

Αρχαιολογικό Μουσείο (Museo Arqueológico).Διαθέτει εκθέματα από τα προιστορικά χρόνια, χρυσά κοσμήματα από τον πολιτισμό τωνTartessos  (λαός που πιθανόν να είχε αναπτυχθεί στα προιστορικά χρόνια στην περιοχή του  Γουδαλκιβίρ), ρωμαϊκά ψηφιδωτα καθώς και εκθέμετα του ιβηρικού πολιτισμού.

Μουσείο τέχνης και παράδοσης (Museo de Artes y Costumbres Populares).

Kalamad