//ΡΟΝΤΑ ΜΙΑ ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΜΟΝΑΔΙΚΗ

ΡΟΝΤΑ ΜΙΑ ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΜΟΝΑΔΙΚΗ

Όταν βρίσκεσαι στην Κόστα ντελ Σολ, δεν είναι δυνατόν να μην επισκεφτείς τη Ρόντα, είναι μια εμπειρία μοναδική, μου είπαν κάτι φίλοι, τονίζοντας τη λέξη μοναδική.  Δεν πολυκατάλαβα τι εννοούσαν αλλά είπα, αφού το λένε, κάτι θα ξέρουν. Ένα πρωινό λοιπόν πήραμε  το δρόμο που οδηγεί προς τα κει. Στην αρχή όλα καλά, αλλά σιγά-σιγά ο δρόμος γίνεται ανηφορικός, ανεβαίνεις κι όλο ανεβαίνεις σ΄ένα φιδίσιο δρόμο που σέρνεται προς τα πάνω στην άκρη ενός γκρεμού. Ωραία η θέα  γύρω, δε λέω, βουνοπλαγιές καταπράσινες απλώνονταν ως πέρα, όταν βέβαια τολμούσα να δω έξω από το αυτοκίνητο, γιατί πάσχω και από μια σχετική υψοφοβία. Κάποια στιγμή  όμως το υπέροχο αυτό τοπίο, που θαύμαζα, έστω και με δόσεις, άρχισε να τυλίγεται από μια ομίχλη, που κατάπινε κυριολεκτικά τα πάντα στο άπλωμά της. Άρχισα να σκέφτομαι , αν άξιζε τον κόπο όλη αυτή η ταλαιπωρία, για να επισκεφτούμε αυτή την πόλη. Σε λίγο η ομίχλη εξαφανίστηκε και, πραγματικά, ξεχάστηκε και η ταλαιπωρία της ανάβασης, όταν στο βάθος, σ’ ένα οροπέδιο, σαν αετοφωλιά, φάνηκε από μακριά η πόλη της Ρόντα.

Φτάνοντας στην πόλη, φυσικά  ξεκινήσαμε για το ιστορικό της κέντρο, αφού στο σημείο εισόδου δε διαφέρει και πολύ από κάθε συνηθισμένη επαρχιακή πόλη.
Διασχίσαμε  τον πεζόδρομο με τα εμπορικά καταστήματα, χαζέψαμε τις τιμές, οι οποίες μας φάνηκαν αρκετά καλές, μάλλον καλύτερες από αυτές της Ελλάδας (θεωρητικά είμαστε κατά του καταναλωτισμού, στην πράξη, όμως τι γίνεται;) και στο τέλος του πεζόδρομου φτάσαμε στην περίφημη πλατεία της αρένας.

Η Αρένα της Ρόντα είναι από τις πιο ωραίες και παλιές της Ισπανίας. Χρειάστηκαν 6 χρόνια περίπου για να κατασκευαστεί. Εντύπωση κάνουν οι δύο όροφοι με διπλές σειρές από αψίδες και 136 κολόνες. Με μελαγχολεί κάπως η αρένα, όταν σκέφτομαι τον ηττημένο πληγωμένο ταύρο, αλλά οι Ισπανοί παθιάζονται με το θέαμα, όταν μάλιστα έχουν ταυρομάχους  του διαμετρήματος του Πέδρο Ρομέρο, ο οποίος αγωνίστηκε σε αυτή την Αρένα. Εκεί υπάρχει και το Μουσείο, αν θέλετε να δείτε και να μάθετε περισσότερα γι αυτό το θέαμα.

Στην πλατεία αυτή βρίσκεται και ένας κήπος με λουλούδια και δέντρα, λεύκες, τα πιο πολλά, γι’ αυτό και λέγεται parque de alameda del Tajo. Eκεί που τελειώνει αυτό το μικρό άλσος, βρίσκεται ένα μπαλκόνι θα λέγαμε, mirador, το λένε οι ισπανοί, που ονομάζεται coño, από την έκφραση που άθελα βγαίνει στον καθένα, όταν σκύψει από κάτω και δει ότι σχεδόν βρίσκεται κρεμασμένος στον αέρα, πάνω από ένα γκρεμό.

Η θέα βέβαια ,είναι συγκλονιστική, όλος ο κάμπος στα πόδια σου και από μακριά τα βουνά, λες και είσαι σε αεροπλάνο που εκτελεί χαμηλή πτήση….

Προχωρώντας λίγο παρακάτω, στέκεσαι μπροστά σε ένα θέαμα, που σου κόβει κυριολεκτικά την ανάσα, ένα τεράστιο φαράγγι και πάνω από αυτό μια υπέροχη γέφυρα. Για μένα, είναι και το πιο συγκλονιστικό σημείο της πόλης, καθησα αρκετή ώρα προσπαθώντας να αποτυπώσω στη μνήμη και την καρδιά την άγρια αυτή ομορφιά του φαραγγιού, αλλά και τη μεγαλοπρέπεια της γέφυρας που ενώνει τις δυο πλευρές του.

Το Φαράγγι, El Tajo, όπως το λένε οι ντόπιοι, διαιρεί την πόλη στα δυο. Στο βάθος κυλάει τα νερά του ο ποτραμός Guadálevin. H  επιβλητική γέφυρα είναι η   Puente Nuevo, με 98 μέτρα ύψος, χρειάστηκαν περίπου 40 χρόνια για να κτιστεί. Αποτελείται από τρία μέρη που διακρίνονται καθαρά μεταξύ τους, το κάτω μέρος, μια ημικυκλική αψίδα, αποτελεί τα θεμέλια , κάτω από τα οποία κυλάει ο ποταμός. Το δεύτερο μέρος είναι μια γοητευτική κατασκευή, με μια κεντρική αψίδα μεγάλων διαστάσεων, η οποία στηρίζεται στις πλευρές του φαραγγιού. Στο επάνω μέρος βρίσκονται οι χώροι, που χρησιμοποιούνταν παλιά ως φυλακή, όπως επίσης και δυο μικρές αψίδες, στις δυο πλευρές, που συγκρατούν την κατασκευή, πάνω στην οποία βρίσκεται ο δρόμος. Από τα μπαλκόνια μπορείτε να θαυμάσετε το σχεδόν εκατό μέτρα βάθος του φαραγγιού, η αίσθηση του κενού και του ιλίγγου σας συνοδεύουν κάθε στιγμή, που αποφασίζετε να σκύψετε το κεφάλι, στο κενό. Υπέροχοι  όμως και  οι βραχώδεις σχηματισμοί του φαραγγιού, καθώς και τα σπίτια, με τις κάτασπρες προσόψεις που κυριολεκτικά κρέμονται στο χείλος του γκρεμού.

Μπορείτε βέβαια να κατεβείτε στο φαράγγι, για να έχετε μια άποψη διαφορετική της γέφυρας, προσοχή, όμως, πρέπει να φοράτε παπούτσια άνετα αλλά και κατάλληλα για να μη γλιστρήσετε.

Αφού καθήσαμε αρκετή ώρα στα μπαλκόνια απολαμβάνοντας αυτή την ομορφιά της φύσης αποφασίσαμε να περπατήσουμε λίγο πιο κάτω. Σε κάθε γωνιά του ιστορικού κέντρου υπάρχει κάτι για να δείτε, επομένως είναι απαραίτητο να περπατήσετε, για να το ανακαλύψετε.

Βρισκόμαστε στην Plaza Duquesa de Parcent , εκεί που κάποτε χτυπούσε η καρδιά της παλιάς μουσουλμανικής πόλης και βρισκόταν η κεντρική αγορά, μαζί με το μεγαλύτερο τζαμί και άλλα σημαντικά κτίρια. Σήμερα είναι μια ήσυχη πλατεία, με δημόσια κτίρια, ως επί το πλείστον,γιατί οι περισσότεροι τουρίστες προτιμούν το Φαράγγι και την εμπορική περιοχή περισσότερο από την ιστορία. Ονομάστηκε έτσι, γιατί θέλησαν να τιμήσουν τη Δούκισσα που μετέτρεψε την πόλη σε σύγχρονη.

Στην πλατεία αυτή βρίσκεται το Δημαρχείο (el Ayuntamiento). Το κτίριο κτίστηκε το 1743, στη θέση παλιών καταστημάτων, που βρίσκονταν εκεί. Μοιάζει με νεοκλασικό, έχει 3 ορόφους, με τους δύο επάνω ανοιχτούς σε στοές με ημικυκλικές αψίδες.

 Στην ίδια πλατεία βρίσκεται και η εκκλησία που είναι αφιερωμένη στην Παναγία ( Iglesia de Santa María Mayor).

Kατασκευάστηκε με διαταγή των Καθολικών βασιλέων, στη θέση που βρισκόταν το κεντρικό τζαμί της πόλης, αγαπημένη συνήθεια αυτών των βασιλιάδων να μετατρέπουν τα τζαμιά σε εκκλησίες.

Είναι γοτθικού ρυθμού, με 3 κλίτη, χωρισμένα από στοές με οξυκόρυφα τόξα, οι οποίες στηρίζονται σε κολόνες. Εξαιτίας όμως ενός σεισμού το 1577, κατασκευάστηκε εκ νέου ένα μέρος της, στο ρυθμό βέβαια της εποχής, τον αναγεννησιακό.

Και πάλι οι Καθολικοί Βασιλείς, οι οποίοι δεν άφησαν τζαμί όρθιο στην πόλη, διέταξαν την κατασκευή ετέρας εκκλησίας. Επιλέχτηκε ένα τζαμί, μετασχηματίστηκε, για να ανταποκριθεί στη νέα λειτουργία του, έγινε χριστιανικός Ναός αφιερωμένος στο Άγιο πνεύμα ( Iglesia del Espíritu Santo ), σε ρυθμό γοτθικό – αναγεννησιακό. Μοιάζει με φρούριο, αλλά εσωτερικά αυτή η όψη φρουρίου γλυκαίνει. Το κεντρικό κλίτος έχει θόλο έναστρο, υπάρχουν παρεκκλήσια, ενώ το εγκάρσιο κλίτος έχει επίσης θόλο. Ένας πίνακας βυζαντινής τεχνοτροπίας, αρκετές εικόνες, δεν έχουν καμία σχέση με την εξωτερική στρατιωτική εμφάνιση της εκκλησίας.

Αφήνοντας πίσω μας τις εκκλησίες κατευθυνθύκαμε στους κήπους που βρίσκονται στην άκρη, στο χείλος του φαραγιού, (Jardines de Cuenca) όμορφοι κήποι που αναπτύσσονται σε διάφορα επίπεδα και προσφέρουν μια εκπληκτική θέα στο φαράγγι.

Οι κήποι επίσης προσφέρουν θέα στην Παλιά Γέφυρα (Puente Viejo). Κατασκευάστηκε στα το 1616 στα θεμέλια άλλης , που είχε αραβική προέλευση. Αποτελείται από ένα μόνο τόξο , διαμέτρου 10 μέτρων και ύψους 31 μέτρων. Μέχρι την κατασκευή της Puente Nuevo η μεσαιωνική πόλη επικοινωνούσε με την άλλη πλευρά του Φαραγγιού δια μέσου αυτής της γέφυρας.
Αλλά και η αραβική γέφυρα, αν και όλοι την ονομάζουν ρωμαϊκή, κτίστηκε στα τέλη του 14ου αιώνα. Βλέπετε, πέρασαν και από τούτη τη γωνιά της Ανδαλουσίας τόσοι λαοί – Βησιγότθες, Ρωμαίοι, Άραβες, χριστιανοί – που τα βήματά τους, η τέχνη τους η ιστορίας τους μπλέκονται σε ένα σύνολο, κάποιες φορές δυσδιάκριτο στα μέρη του.

Οι Άραβες βέβαια έζησαν περισσότερα χρόνια, γι’ αυτό έχουν αφήσει και τα περισσότερα ίχνη, ένα από τα οποία είναι και τα αραβικά λουτρά (baños  árabes). Ανακαλύψαμε μια ωραία γωνιά,γεμάτη από εμπειρίες και συγκινήσεις….Ησυχία, γαλήνη, παιχνίδια του φωτός και της θερμοκρασίας..σημάδια ένός παρελθόντος ανατολίτικου στη Ρόντα.

Αραβικό παρελθόν επισης μου έφερνε στο νου το σπίτι του Μαυριτανού βασιλιά ( Casa del Rey Moro) αλλά διαψεύστηκα. Πρόκειται για ένα κτίριο του 18ου αιώνα, που έχει αλλάξει δομή και ιδιοκτήτες στο πέρασμα των χρόνων, μέχρι να φθάσει στη μορφή που του έδωσε η Δούκισσα το 1920. Στην πρόσοψή του υπάρχει ένα πλακάκι στο οποίο υπάρχει η μορφή ενός άραβα βασιλιά, ίσως του Abomelik, γι’ αυτό ονομάζεται λανθασμένα το «σπίτι του Μαυριτανού βασιλιά».

Τέλος επισκεφθήκαμε την Πύλη του Αλμοκάμπαρ (Puerta de Almocábar). Στο νότιο τμήμα του τείχους βρίσκεται αυτή η είσοδος του 13ου αιώνα,  που οδηγούσε στην παλιά πόλη. Το όνομά της προέρχεται από μια  παλιά αραβική λέξη, που σημαίνει κοιμητήριο, γιατί εκεί, έξω από τα τείχη, οι Μουσουλμάνοι έθαβαν τους νεκρούς τους.

Οι φίλοι του κρασιού μην παραλείψουν να επισκεφτούν το Μουσείο Κρασιού. Στεγάζεται σε ένα κτίριο με πολλή ιστορία. Πρόκειται για ένα κελάρι που μετατράπηκε σε μουσείο. Μπορείτε να δοκιμάσετε κρασιά υψηλής ποιότητας και να τα αγοράσετε.

Μετά την περιήγηση επέλεξα να ξεκουραστώ  σε μια καφετέρια με θέα τη γέφυρα και την πόλη. Σκεφτόμουν πίνοντας τον καφέ μου, πώς χωράει τόση πολλή ιστορία και τόση πολλή ομορφιά σε μια μικρή πόλη. Εχει μια γοητεία ιδιαίτερη και μοναδική. Γι΄αυτό το λόγο έχει γοητεύσει και έχει αιχμαλωτίσει καλλιτέχνες διάσημους, του μεγέθους του Ρίλκε και του Χεμινγουέι, Πώς είναι δυνατόν να μήν γοητεύει  εμάς;

Kalamad