//ΤΟ ΚΑΣΤΡΟ ΤΗΣ ΠΡΑΓΑΣ

ΤΟ ΚΑΣΤΡΟ ΤΗΣ ΠΡΑΓΑΣ

Το Κάστρο της Πράγας  θεωρείται το μεγαλύτερο γοτθικό Κάστρο του κόσμου.
Αυτό το Μεσαιωνικό Φρούριο υπήρξε η κατοικία βασιλιάδων της Βοημίας, αυτοκρατόρων της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, προέδρων της Τσεχοσλοβακίας καθώς και προέδρων της Δημοκρατίας της Τσεχίας. Αυτό το επιβλητικό Κάστρο είναι το έμβλημα της πόλης της Πράγας.
Πρόκειται ουσιαστικά για ένα σύμπλεγμα κτισμάτων, που βρίσκεται στην κορυφή ενός λόφου, στην αριστερή όχθη του ποταμού Μολδάβα.
Φτιάχτηκε  τον 9ο αιώνα και είναι το μεγαλύτερο σύμπλεγμα κτιρίων που αποτελούν ένα Κάστρο. Έχει διάφορα αρχιτεκτονικά στυλ, από ρωμαϊκά μέχρι και γοτθικό του 14ου αιώνα.
Περιλαμβάνει Παλάτια, εκκλησίες, Τείχη και γραφικά μέρη, όπως, τον Καθεδρικό Ναό του Αγίου Βίτο, το παλιό Βασιλικό Ανάκτορο, τη Βασιλική του Αγίου Γεωργίου, το Χρυσό Σοκάκι, συνδεδεμένα μεταξύ τους με δρομάκια, σκάλες, κήπους.
Το 1918 το Κάστρο έγινε έδρα της τσέχικης Δημοκρατίας και Προεδρική κατοικία, έγιναν επομένως αρκετές αλλαγές από τους αρχιτέκτονες των Προέδρων.
Μετά το 1989, που έγινε Πρόεδρος ο Βάτσβαλ Χάβελ , δεν ξανακατοίκησε ο Πρόεδρος της Τσεχίας στο Κάστρο, τα προεδρικά γραφεία όμως εξακολουθούν να βρίσκονται .

Πρώτη Αυλή
Και στις 2 πλευρές της κυρίας πόρτας στα δυτικό τέλος του κάστρου υπάρχουν τα αγάλματα της μάχης των τιτάνων του Ignac Platzer (1767 -70).
Η φρουρά αλλάζει κάθε μια ώρα από τις 5 π.μ. μέχρι τις 11 μ.μ. αλλά η πιο ενδιαφέρουσα αλλαγή γίνεται το απόγευμα, με σαλπίσματα που διαρκούν 15 λεπτά από μια μπάντα που αποτελείται από 6 άτομα. Τα κοντάρια με τις σημαίες τοποθετήθηκαν το 1920.

Δεύτερη Αυλή
Περνώντας την πύλη του Ματθαίου βρισκόμαστε στην δεύτερη αυλή αυτή περιτριγυρίζεται από τις μεγαλύτερες σάλες του κάστρου, Το Spanish Hall και την Rudolf Gallery και οι δύο δεν είναι προσβάσιμες στο κοινό, το μόνο ενδιαφέρον της δεύτερης αυλής είναι το παρεκκλήσι του τίμιου σταυρού . Αυτό προστέθηκε στο οικοδόμημα το 1763 σαν το θησαυροφυλάκιο του καθεδρικού ναού του Αγίου Βίτου. Το κτίριο τώρα φιλοξενεί ένα εκδοτήριο εισιτηρίων και ένα κατάστημα με σουβενίρ. Στην ίδια αυλή υπάρχουν δύο επίσης πινακοθήκες, The emperor’s stable με περιοδικές εκθέσεις και Prague castle picture gallery που περιέχει την συλλογή του αυτοκράτορα από τον εκκεντρικό αυτοκράτορα Rudolf II. Οι πίνακες είχαν μεταφερθεί στη Βιέννη και ένα μέρος τους είχε παρθεί από τους Σουηδούς κατά των 30ετή πόλεμο. Μετά το 1918 επαναπατρίστηκαν αρκετοί και η πινακοθήκη άνοιξε για το κοινό το 1965. Η πινακοθήκη έχει 4.000 πίνακες αλλά μόνο 107  εκτίθενται στο κοινό.

Το Σιντριβάνι του Kohl
Περίπου στο κέντρο της αυλής  βρίσκεται μια μεγάλη, πλούσια διακοσμημένη μπαρόκ βρύση, που κατασκευάστηκε το 1686 από τον J. Kohl και τον Ιταλό λιθοτέχνη F. della Torre. Μερικές φορές ονομάζεται Κρήνη του Λιονταριού (με βάση τα αγάλματα των λιονταριών στη βάση) ή Leopold’s (από  τον αυτοκράτορα Λεοπόλδο Α, υπό τον οποίο  χτίστηκε). Η  σφαίρα στην κορυφή έφερε ένα χρυσαφένιο αετό με το έμβλημα των Αμβούργων  έως το 1918. Η βρύση τροφοδοτείται με νερό από έναν αρχαίο σωλήνα νερού, που φέρνει νερό από το ρέμα Brusnice και επίσης από τη λίμνη κάτω από το θερινό ανάκτορο Hvězda στο Horní Liboc.

 

Το Μπαρόκ πηγάδι με την σίδηρο κατασκευή
Το Οκταγωνικό πηγάδι από τα τέλη του 17ου αιώνα ή ίσως την αρχή του 18ου αιώνα, βρίσκεται δίπλα στο σιντριβάνι  του Kohl , φέρει μια μεταλλική σφυρήλατη κουκούλα από έναν άγνωστο δημιουργό. Το πηγάδι έχει βάθος 14 μ., Η στήλη νερού μέσα στο πηγάδι έχει ύψος 4 μ. Έχει χρησιμοποιηθεί ως πηγή νερού μέχρι το 1905. Σε ολόκληρη την περιοχή του Κάστρου υπάρχουν συνολικά 20 πηγάδια περίπου, τα περισσότερα από τα ρωμανικά ή γοτθικά.

Τρίτη Αυλή και ο καθεδρικός του Αγίου Βίτου

Καθεδρικός Ναός του San Vito.
Ο Γοτθικός Καθεδρικός  Ναός των Αγίων Βίτου, Βεγκεσλάου και Αδαλβέρτου, που δεσπόζει στο λόφο πάνω από τον ποταμό Μολδάβα, είναι η μεγαλύτερη εκκλησία της Πράγας.
Οι εργασίες για την κατασκευή του Ναού ξεκίνησαν το 1344, ο Ναός όμως μέχρι το τέλος του 19ου αιώνα παρέμενε ημιτελής, μέχρι που αγιάστηκε στις αρχές του 20ου αιώνα.
Ο Ναός φιλοξενεί το θησαυροφυλάκιο με τα κοσμήματα του στέμματος, άγια λείψανα καθώς και υπόγεια κρύπτη με τους τάφους βασιλιάδων της Βοημίας. Εντύπωση προκαλούν τα όμορφα χρωματιστά  βιτρό των παραθύρων του κυρίως Ναού,  που είναι δημιουργήματα του Τσέχου ζωγράφου της Αρτ Νουβό  Άλφονς Μούχα.

Στη διακόσμηση του ιερού του Αγίου Βίτου. Τα βιτρό κατασκευασμένα με το σχέδιο του Μαξ Σβαμπίνσκι, παριστάνουν την Αγία Τριάδα με την Παρθένα Μαρία και τον Πρίγκιπα Σπιτίχνιεφ στα αριστερά της και τον Άγιο Βάτσλαβ με τον Κάρολο τον 4ο στα δεξιά της.
Στο πιο όμορφο από τα πολυάριθμα παρεκκλήσια του Ναού βρίσκεται ο τάφος  του Αγίου Βεντσέσλαου,  ο οποίος έφερε το Χριστιανισμό στη Βοημία.

Στον ναό βρίσκονται επίσης τα οστά του Τσέχου Αγίου Ιωάννη Μεπομούτσκι, ο οποίος ανακηρύχθηκε άγιος το 1729.
Αν ανεβείτε στον Πύργο, που είναι 96 μέτρα ψηλός, θα απολαύσετε μια υπέροχη θέα της πόλης. Η καμπάνα του πύργου, που κατασκευάστηκε το 1549, είναι η μεγαλύτερη καμπάνα της Βοημίας.

Το παλιό βασιλικό παλάτι (Old Royal Palace)
Απέναντι από την χρυσή πύλη του αγίου Βίτου είναι η είσοδος του παλατιού των Τσέχων ηγεμόνων από τον 11ο μέχρι τον 16ο αιώνα. Στο κάτω μέρος τώρα στεγάζεται έκθεση για την ιστορία του κάστρου της Πράγας. Στο πάνω μέρος είναι η αίθουσα Vladislav από την οποία εκπαραθυρώθηκαν οι καθολικοί κυβερνήτες της Τσεχίας από τους Χουσίτες και ήταν η αφορμή να ξεκινήσει ο 30κονταετής πόλεμος.

Βασιλική του Αγίου Γεωργίου

Η πρόσοψη της είναι σε ρυθμό Μπαρόκ, το εσωτερικό της όμως είναι ένα εξαιρετικό παράδειγμα Ρωμανικού ρυθμού και βέβαια η δεύτερη παλαιότερη εκκλησία της Πράγας αφού θεμελιώθηκε το 920. Δίπλα του είναι η γυναικεία μονή που αποτελεί μέρος της εθνικής πινακοθήκης με εκθέσεις Μπαρόκ

Το Χρυσό Δρομάκι (Zlata ulicka)
Ένα παραμυθένιο δρομάκι με σπίτια σχεδόν μινιατούρες με ένα δωμάτιο. Αρχικά δημιουργήθηκε τον 16ο αιώνα μεταξύ των ρυθμών Ρωμανικού και Γοτθικού. Το όνομα του  προήλθε από τους πρώτους σιδηρουργούς που εγκαταστάθηκαν. Ο Κάφκα είχε ένα μελετητήριο εδώ στο νούμερο 22, αλλά και πολλοί καλλιτέχνες είχαν εγκατασταθεί μέχρι το 1951 οπότε οι αρχές τους έδιωξαν. Τώρα ο δρόμος έχει μικρά μαγαζιά με σουβενίρ και χειροτεχνήματα.