//Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΣΑΝΤΟΡΙΝΗΣ

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΣΑΝΤΟΡΙΝΗΣ

Η αρχαία Θήρα κατά τη Μεσοκυκλαδική περίοδο (2000 – 1600 π.χ.) είχε αναπτύξει σχέσεις με τη μινωική Κρήτη και την Ηπειρωτική Ελλάδα.  Απέκτησε έτσι οικονομική δύναμη, ανέπτυξε ένα λαμπρό πολιτισμό και μετατράπηκε σε οικονομικό και πολιτιστικό κέντρο του Αιγαίου. Μια τρομακτική έκρηξη του ηφαιστείου, όμως, γύρω στο 1650, σταμάτησε την οικονομική ανάπτυξη και κατέστρεψε ότι υπήρχε στο νησί.

Στα τέλη του 13ου αιώνα, κατά τη Μυκηναϊκή περίοδο, εγκαθίστανται στο νησί οι Φοίνικες και το ονομάζουν Καλλίστη, ενώ λίγο αργότερα το αποικίζουν  οι Λακεδαιμόνιοι, με επικεφαλής τον Θήρα, από τον  οποίο πήρε και το όνομά του. Τότε ιδρύθηκαν νέες πόλεις, κτίστηκε λιμάνι και το νησί γνώρισε και πάλι στιγμές δόξας. Τον 9ο αιώνα π.χ. εισήγαγε το φοινικικό αλφάβητο  και κατά τη διάρκεια του Πελοποννησιακού πολέμου, τον 5ο αιώνα π.χ., ακολούθησε τη μητρόπολη της, τη Σπάρτη.

Στα Ελληνιστικά χρόνια χρησιμοποιείται από τους Πτολεμαίους ως βάση για τις στρατιωτικές τους επιχειρήσεις, ενώ στα ρωμαϊκά χρόνια δεν παρουσιάζει ιδιαίτερη δραστηριότητα.

Στα Βυζαντινά χρόνια ασπάστηκε το χριστιανισμό από τον 4ο αιώνα μ.χ. και ο Αλέξιος Α’ Κομνηνός, τον 11ο αιώνα  ίδρυσε το Ναό της Παναγίας Επισκοπής, στη Γωνιά, στο κέντρο του νησιού.

Μετά τις σταυροφορίες και την άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους Φράγκους, το 1204, η Θήρα παραχωρείται στο βαρόνο  Ιάκωβο Βαρότση, ως το 1335, οπότε πέρασε στην εξουσία του Μάρκου Σανούδου, και περιλαμβάνεται στο Δουκάτο του Αιγαίου. Οι Ενετοί ονόμασαν το νησί Σαντορίνη από την εκκλησία της Αγίας Ειρήνης ( Santa Irrene ), γιατί ήταν η πρώτη εκκλησία που είδαν καθώς προσέγγιζαν το νησί.

Κατά την περίοδο της κυριαρχίας των Ενετών οι πειρατικές επιδρομές, με αποκορύφωμα αυτή του Χαϊρεντίν Μπαρμπαρόσα το 1537,  επηρέασαν αποφασιστικά την οικονομική, δημογραφική και κοινωνική ζωή του νησιού. Την ίδια περίοδο μέρος των κατοίκων ασπάστηκε το Καθολικό δόγμα.

Το 1566 πέρασε στα χέρια των Οθωμανών. Στην περίοδο της τουρκοκρατίας ανέπτυξε εμπορικές επαφές με τα μεγάλα λιμάνια της ανατολικής Μεσογείου, με αποτέλεσμα να αναπτυχθεί οικονομικά και πνευματικά. Η ανάπτυξη αυτή επιταχύνθηκε με τη συνθήκη του Κιουτσούκ Καϊναρτζή (1774 μ.χ.), η οποία επέτρεπε στα πλοία του νησιού να πλέουν ελεύθερα στη Μεσόγειο με ρωσική σημαία.

Το 1830 προσαρτάται στο νεοσύστατο ελληνικό κράτος. Αρχίζει μια νέα περίοδος οικονομικής ανάπτυξης, η οποία οφείλεται κυρίως στο εμπόριο και τη ναυτιλία.

Στο δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, το 1941, το νησί εντάχθηκε στην ιταλική διοίκηση, στα πλαίσια της  κατοχής των ελληνικών εδαφών από τις δυνάμεις του Άξονα. Στη συνέχεια, όταν η Ιταλία συνθηκολόγησε, πέρασε στη γερμανική κατοχή, ως την απελευθέρωση.

Το 1956 η έκρηξη του ηφαιστείου και οι καταστροφικοί σεισμοί προκάλεσαν οικονομική οπισθοδρόμηση, με αποτέλεσμα μεγάλο μέρος του πληθυσμού  να εγκαταλείψει το νησί.

Από το 1970 και μετά το νησί γίνεται και πάλι γνωστό, αρχίζει να αναπτύσσεται οικονομικά λόγω του τουρισμού και σήμερα έχει φτάσει να είναι ένας από τους πιο δημοφιλείς τουριστικούς προορισμούς.